تابلو (جهان نمایش۲۸)

تابلو نمایش‏نامه‌‏ای تک‌‏پرده‌‏ای است که در آن نقاش می‏‌خواهد تابلویش را به مرد چاق که تاجری رند و نابکار است بفروشد. شخصیت‏‌ها عمق روان‌شناختی ندارند و بُعد اجتماعی که یونسکو به آن‏ها می‏‌دهد کاملا تصادفی است. آدم‏‌های این نمایش اراده‏‌ای از خود ندارند و صحبت و رفتار و احساسات‏‌شان برای تحقق آرمان مرد چاق است. ازاین‌رو، مدام عقایدشان سرکوب می‏‌شود. مرد چاق نماد تنهایی انسان است، که بین دو حد نهایی -نهایت و بی‏نهایت- به دام افتاده است و نه التیام می‏‌یابد و نه تسکین. او در پی ارزش مطلق در زندگی خویش می‏‌گردد و ناخودآگاه دنبال بُعد گمشده‌‏ای است که هرچقدر پیش می‏‌رود بیشتر از آن دور می‏‌شود. برای رهایی از بُعد محدود و ناخواسته‌‏ای که در خود سراغ دارد دست به دگرگونی در جهان اطراف خود می‌زند ولی این جست‏‌وجوی خوشبختی به هیچ می‏‌انجامد و بهشت گمشده‌ی او همیشه باقی می‏‌ماند. تنها چیزی که می‏‌تواند نارضایتی را از او دور کند جست‌‏وجوی آرمانی برتر در زندگی است: زیبایی. اما همیشه در حاشیه‌ی جهان به بیگانه‌‏ای می‏‌ماند و دستش به زیبایی آرمانی‏‌اش نمی‏رسد.