طنز داستانی موسیقایی

دانای علمی در این کتاب طنز موسیقایی را از مسایل اجتماعی جدا نمی داند و باورمند است که موسیقی زبان هنرمندی بوده که ساز را در دست می گرفته و با توجه به تحولات اوضاع زمانه خویش آن را می نواخته است. وی همچنین بهره گیری از اسطوره ها را نیز در نگارش طنز در نظر دارد و نشان می دهد که سازهای موسیقی پیوند تنگاتنگی با اسطوره های هر سرزمین دارند و نمادها و باورهای عمومی را در قالب طنز به تصویر می کشند. بهره گیری از واژه های تاریخی و فرهنگ عامه را به خوبی می توان در طنز «روز موسیقی ملی با اُرگ بم و اُرگ کریم خان» از دیده گذراند و با ریشه اسطوره ای برخی سازهای موسیقی در قالب طنز آشنا شد. در معرفی این کتاب آنچه از همه مهم تر است، اینکه آمیختن سه هنر طنزپردازی، قصه نویسی و موسیقی، کاری بس دشوار و شگفت است که می تواند راه را برای تجربه های بهتر در آینده باز کند.