توحید از نگاه وحی فلسفه و عرفان

این نوشتار مسئله توحید را از سه رویکرد غالب در مکاتب معارفى یعنى وحى ، فلسفه و عرفان تبیین مى کند. دربخش اول پس ا توضیحاتى نسبتاًٌ اجمالى در مورد اهمیت مباحث اعتقادى ، روش صحیح بررسى مباحث اعتقادى ، عدم ترادف فلسفه و عقل ، نکاتى در بارة کشف و شهود عرفانى ، محدودة عقل و عدم تعارض آن با وحى و...، بررسى شده سپس بر این نکتة مهم تأکید شده است که معارفى عمیق در وحى وجود دارد که از حیطة ادراک افراد عادى فراتر است. نویسنده ریشة اساسى اختلاف در فهم معارف را عدم تعقل صحیح در معارف وحیانى و توهم عقلى بودن مطالب غیر عقلى می داند. در بخش هاى بعدى کتاب موارد تعارض داده هاى بشرى با حقایق وحیانى در محورهاى سه گانة : نسبت میان خالق و مخلوق ، فاعلیت یا علیت تامة خدا ، حدوث یا قدم عالم مورد بررسى قرار گرفته است. محورهاى اعتقادى مذکور از مباحثى است که در مراکز اسلامى مورد بحث و مناقشه است . نویسنده برآن است که مسائل اعتقادى را نباید با پیش فرض هاى خاص فلسفى یا عرفانى ترسیم کرد، و بر این نکته تأکید دارد که قرآن پایه و اساس معارف اعتقادى است ، و بنابر حدیث ثقلین ، اهل بیت (ع) به عنوان بیان کنندگان وحى باید در کنار قرآن قرار گیرند، و این اصل مسلّم عقلى است. نویسنده در بخش دوم پس از اثبات نظریه بینونت- در معناى جدایى خالق و مخلوق - با دلایل عقلى و نقلى، بیان مى دارد که این نظریه در مقابل نظریات سنخیت و