تصنیف و ترانه‌سرایی در ایران

سوانحی که طی قرون متمادی بر ادب و موسیقی وطن ما گذشته و تحولاتی که به مقتضای زمان در هنر ایران به وجود آمده، آشکار می‌کند که ما نباید اجازه دهیم هنر ملی‌مان در شعر و نثر، موسیقی، نقاشی، حجاری و معماری در هنر بین‌المللی مستحیل شود. اگرچه عدم استفاده از کلیه‌ی ساخته‌های هنرمندان جهان را سفارش نمی‌کنیم، نگارنده بر این گمان است که نغمه و ترانه و ساخته‌ی بیگانه تا تناسب و تجانسی با روحیات و فرهنگ اسلامی ما نداشته باشد و تا تلفیقی مناسب دست نداده باشد، قابل تقلید و استفاده نیست و باید با رعایت تحولات زمان و انتظاراتی که نسل جوان و تمدن و فرهنگ اسلامی دارد، هنرمندان ما، ضمن تشریح اصول ادبی و هنری گذشته و تعدیل قواعد و قوانین آن دو و تعیین روشی پسندیده برای آینده، که با مقتضیات قوانین و احکام اسلامی و پرورش اخلاقی اسلامی مطابقت داشته باشد، سبکی به وجود آورند که مظهر فرهنگ اسلامی ما و مظهر گذشته‌ی درخشان و هنر و ادبیاتمان باشد و به انتظارات نسل‌های آینده و مردم سرافراز میهن اسلامی‌مان پاسخ مطمئن و مستدلی بدهد.