زبان های هنر

کتاب زبان های هنر به نقش تجربه زیبایی‌شناختی و درگیری بیننده با هنر پرداخته و بر اهمیت تفسیر بیننده در شکل‌دهی به معنای یک اثر هنری تأکید می‌کند. گودمن استدلال می‌کند که درک هنر تنها به معنای تشخیص شباهت‌ها با دنیای واقعی نیست، بلکه به معنای فهم قواعد و ساختارهای حاکم بر زبان نمادین آن است. یکی از مضامین اصلی “زبان‌های هنر” این است که هنر سیستمی از نمادها است و درک هنر مستلزم درک زبان خاصی است که از آن استفاده می‌کند. گودمن به بررسی سیستم‌های نمادین می‌پردازد که تنها به هنر محدود نمی‌شود، بلکه به زبان، علم و سایر اشکال بیان انسانی گسترش می‌یابد. او بررسی می‌کند که چگونه نمادها در اشکال مختلف هنری – از جمله نقاشی، مجسمه‌سازی یا موسیقی – می‌توانند معنا را بدون تقلید از دنیای اطراف خود منتقل کنند. گودمن همچنین به ماهیت بازنمایی در هنر پرداخته و پیشنهاد می‌کند که کارکرد هنر صرفا تکرار دنیای بیرونی نیست، بلکه ایجاد سیستم‌های پیچیده بازنمایی خود است. این منجر به استدلال او می‌شود که آثار هنری تنها تقلید یا بازنمایی نمی‌کنند، بلکه واقعیت‌های جدید را از طریق فرم‌های نمادین خود می‌سازند. موضوع دیگر کتاب تمایز میان معنای شناختی و زیبایی‌شناختی در هنر است. گودمن چگونگی ارتباط هنر با سطح فکری و احساسی را بررسی کرده و پیشنهاد می‌کند که درک هنر مستلزم درگیری با ویژگی‌ها و ساختارهای نمادین عمیق‌تر آن است. نلسون گودمن – نویسنده کتاب زبان های هنر نلسون گودمن که در 1998 در سن 92 سالگی در آمریکا درگذشت، از برجسته‌ترین فلاسفه‌ی قرن بیستم و از پرنفوذترین فلاسفه‌ی تحلیلی است که نظریاتش همچنان مورد بحث و کنکاش قرار دارند. گذشته از تدریس فلسفه در هاروارد و چندین دانشگاه دیگر، گودمن سال‌ها مدیر یک نمایشگاه هنری، جمع آورنده‌ی آثار هنری، و نیز آفریننده چند اثر هنری (در رقص و موسیقی) بود. این دوسویگی علائق، به بهترین شکل در متن حاضر جلوه‌گر است که، به شهادت دائره‌المعارف فلسفه‌ی استانفورد، «نقطه‌ی عطفی بنیادین در نگرش تحلیلی به مسائل هنری در فلسفه‌ی انگلیسی-آمریکایی به شمار می‌رود.» برعکس پیشینیان والا‌مرتبه‌ی خود در فلسفه‌ی هنر، مانند ارنست کاسیرر و سوزان لانگر که هنر را بر مبنای کیفیات زیباشناختی تعریف می‌کردند، گودمن آثار هنری را بر اساس خصایل نحوی و معنا شناختی آنان تعریف کرد و بنابر دائره‌المعارف بریتانیکا، «زبان‌های هنر نخستین اثر فلسفه‌ی تحلیلی بود که نظریه‌ای مشخص و سامان‌مند درباره‌ی هنر پیش گذاشت.» پس از چند دهه که از انتشار آن می‌گذرد، این کتاب ارزش کانونی خود را در مباحث فلسفه‌ی هنر، و نمادشناسی به طور کلی، همچنان حفظ کرده است.