کـَلوت

یک باستان‌شناس در راه برگشت به شهر سوخته زابل به همراه همسرش تصادف می‌کند. او پس از اتفاقاتی از روستایی پرت در نزدیکی‌های شهرسوخته وسط برهوت سیستان سر د می‌آورد و با پیرمرد عارف مسلکی آشنا می‌شوند که او را به سفر به سرزمین مردگان برای مکاشفه و بازیابی عشق ترغیب می‌کند..... ..... نسیمی از سمت رودخانه روی صورتش می‌وزید. دستش را توی آب برد. می‌خواست با دست آب بنوشد که زنی از رودخانه بیرون آمد. قطره‌های آب از بدنش روی زمین می‌چکید و ساق پاهایش مثل آیینه می‌درخشیدند. نور از آن‌ها می‌گذشت و هزار رنگ می‌شد. زن یک پیاله رنگارنگ سفالی را به طرف او دراز کرد. جرعه‌ای از آب درون ظرف را که نوشید، طعم شیرین لب‌های زن روی لب‌هایش نشست. زن بلند شد تا سمت رودخانه برود که بارانی ساق پای زن را گرفت! آب از لای انگشت‌هایش روی زمین ریخت. حسین مرادی از باستان‌شناسان شهر سوخته سیستان است و فعالیت ادبی‌اش را با نمایشنامه‌نویسی و سرودن شعر آغاز کرد. او مولف چهار کتاب و تعدادی مقاله در حوزه هنر و باستان‌شناسی سیستان و بلوچستان است. رمان کَلوت با الهام از تجربیات نویسنده در کاوش‌های باستان‌شناسی شهرسوخته نوشته شده است. در سال 1385 قبری در شهرسوخته مورد کاوش قرار گرفت که متعلق به زنی درشت جثه با یک چشم مصنوعی از موم طبیعی بر چشم بود. در سال 1397 نیز اسکلت کامل یک میمون در گورستان شهرسوخته کشف شد که هر دو یافته‌ی حیرت‌انگیز، دستمایه او در نگارش این رمان بوده است.