ادبیات و روانپزشکی

کتاب ادبیات و روانپزشکی نوشته ی فمی ایبد، روان پزشک معاصر بریتانیایی است که ناصر همتی و ناصر معین ان را به فارسی برگردانده اند. فمی ایبد روان پزشکی صاحب نظر است که به شاعری نیز شهرت دارد و صاحب چند دفتر شعر است. او همچنین ویراستار برجسته ترین کتاب حوزه ی نشانه شناسی در روانپزشکی است. کتاب «ادبیات و روانپزشکی» از مجموعه ای از مقاله ها در زمینه ی ادبیات و روانپزشکی گرد امده که پیش از این در مجله ی «پیشرفت های درمانی در روانپزشکی» منتشر شده اند و بعدها در قالب کتابی مستقل به چاپ رسیده اند. البته در این گرداوری دوباره روی هر مقاله بررسی های لازم انجام شده و برحسب نیاز چند مقاله ی جدید نیز نوشته شده است. در کتاب «ادبیات و روانپزشکی» به چنین مقولاتی پرداخته شده است: «چرا پزشکان باید داستان بخوانند؟»، «جایگاه ادبیات در اموزش پزشکی»، «نقش روایت های خودزندگی نامه نویسی»، «سالخوردگی و زوال عقل» و «کم توانی های ذهنی و درخودماندگی». بحث اصلی نویسنده در این کتاب چگونگی کمک گرفتن روان پزشکی در طرح درس و تشخیص بیماری از ادبیات و علوم انسانی به ویژه فلسفه و اخلاق است. نویسنده درصدد بوده که توضیح دهد چرا درمانگران باید ادبیات بخوانند؟ و در ادبیات چه می گذرد؟ و اهمیت ادبیات و فلسفه در چیست؟ همچنین فمی ایبد در این کتاب توضیح می دهد که در اثار خودزندگی نامه نویسی، اشاره های بالینی مفیدی وجود دارد که در شرح حال معمول پزشکی یا روان پزشکی قابل حصول نیست. او برای نمونه به زندگی نامه ی خودنوشت جان استوارت میل اشاره می کند که روان پزشک با مطالعه ی ان می تواند به نشانه های روان رنجوری نویسنده ی کتاب پی ببرد. مطالعه ی اثار ویرجینیا وولف و سیلویا پلات و جنت فریم هم به روان پزشک این دید را می دهد که ان ها چگونه با اختلالات خلقی خود دست وپنجه نرم می کرده اند یا حتی تسلیم ان شده اند.