اگاه بودن از اگاه بودن

عمق دریا همواره آرام است هر چند سطح آن طوفانی باشد؛ به همین ترتیب افکار و احساسات ما در هر وضعیتی که باشند دل آگاهی همواره در سکوت و آرامش است، و پناه‌گاه همان‌جاست. آگاه بودن از آگاه بودن به واکاوی نخستین، نزدیک‌ترین و آشناترین تجربه‌ی ما می‌پردازد: دانستنِ بودنِ خودمان، یا دانستنِ آگاهی در ما از خودش. اما آگاهی یا همان «آگاه بودن» به مشاهده در نمی‌آید و از این‌رو معمولاً از آن غافلیم یا نادیده‌اش می‌گیریم. بازگشت آگاهی به خودش – آگاه بودن از آگاه بودن – جوهر مراقبه یا نیایش و راه مستقیم به آرامش و شادی پایدار است.