اقای رؤیا
۱۳۲
صفحه
۱۳۹۶
سال چاپ
شومیز - رقعی
نوع جلد
کتاب آقای رؤیا اثر روبر پنژه ، رماننویس فرانسوی است که با ترجمهی مهستی بحرینی در اختیار خوانندگان فارسیزبان قرار گرفت. روبر پنژه را از نویسندگان رمان نو میدانند که در آثارش بهوضوح از اصول کلاسیک رماننویسی به دور بوده است؛ اما از آنجا که وی با دیگر نویسندگان رمان نو چندان در ارتباط نبوده، کمترشناختهشده است. این نویسنده در 1963 بهخاطر کتاب «تفتیش عقاید
فروشنده
کتابجم
بیش از ۲۰ هزار فروش موفق با رضایت ۵ ستاره
گارانتی ۳۰ روزه کیفیت کتاب
- ارسال سریع به سراسر کشور
- تضمین اصالت کتاب از ناشر معتبر
- پرداخت امن از درگاه بانکی
مشخصات کتاب
- دستهبندی
- ادبیات و داستان
- شناسه کالا
- kj-891578
- تعداد صفحه
- ۱۳۲
- نوع جلد
- شومیز - رقعی
- سال انتشار شمسی
- ۱۳۹۶
دیدگاههای کاربران
اگر این کتاب را دوست داری
جفری گیتومر
ترجمهی نسرین امین دهقان
کتیبه پارسی
دیو پیلکی
ترجمهی امیرحسین دانشورکیان
پرتقال
دیو پیلکی
ترجمهی امیرحسین دانشورکیان
پرتقال
کتابهای بیشتر از نیلوفر
مشاهدهی همه
کتابهای بیشتر با ترجمهی مهستی بحرینی
مشاهدهی همه
توضیحات
کتاب آقای رؤیا اثر روبر پنژه ، رماننویس فرانسوی است که با ترجمهی مهستی بحرینی در اختیار خوانندگان فارسیزبان قرار گرفت. روبر پنژه را از نویسندگان رمان نو میدانند که در آثارش بهوضوح از اصول کلاسیک رماننویسی به دور بوده است؛ اما از آنجا که وی با دیگر نویسندگان رمان نو چندان در ارتباط نبوده، کمترشناختهشده است. این نویسنده در 1963 بهخاطر کتاب «تفتیش عقاید» جایزهی منتقدان و دو سال پس از آن برای رمان «یکی» جایزهی فمینا را دریافت کرد. به گفتهی برخی از صاحبنظران او عاشق شعر بوده و از رمان بیزار، اما چون در شعر به موفقیتی دست نمییابد، به رماننویسی روی میآورد. ازاینرو سبک وی با نویسندگان کلاسیک متفاوت است و در زمان خلق داستان، هیچ محتوای ازپیشتعیینشدهای ندارد. رب گریه درخصوص همین ویژگی پنژه میگوید: «او مبدع رمانی است که خودبهخود ابداع میشود.» این نویسندهی فرانسوی در کتابهای خود از زبان گفتاری بهره میگیرد؛ چراکه معتقد است زبان محاوره از اغراق در بیان و شرح و تفصیلهای بیهوده جلوگیری میکند. آقای رؤیا نام شخصیتی در داستان است که بازنشسته شده و برای پر کردن اوقات خود و فرار از تکرارها به یادداشتنویسیهای روزانه روی آورده است که آن را «دفتر مشق» مینامد. این یادداشتها ارزش چندانی نداشته و درواقع چیزی جز توصیف رویدادهای پیشپاافتادهی روزمره نبوده است. شخصیت اصلی داستان با نوشتن این یادداشتها سعی در فراموش کردن زندگی واقعی خود داشته؛ فراموشی آنچه دوران بازنشستگی نام میگیرد. نویسنده در این اثر از مرز میان قصه و تأملات شخصی گذر میکند، گویی میخواسته با این داستان به جهان درون خود و ناشناختههای وجودش قدم بگذارد و از بیرون داستان به خود بنگرد.