احیای مرگ

ایا مرگ، هراسی جهانی است که به عقیده بسیاری از متخصصان علوم اجتماعی تنها از راه منابع سنتی اجتماع، دین و ایین می توان با ان مقابله کرد؟ یا مرگ موضوعی است که شخص پسامدرن می تواند ان را تعریف کند و به شیوه های بی شماری با ان مواجه شود؟ هنگامی که شیوه های سنتی و رویه های پزشکی مدرن نمی تواند تجربه محتضران و سوگواران را معنادار کند، شیوه خاصی از سخن گفتن در مورد مرگ در حال احیا شدن است. احیای مرگ، اقتدار نهایی را نه در اعمال سنتی و نه در تخصص پزشکی، بلکه در «خود فرد» جستجو می کند. احیای مرگ تاکید می کند که افراد درک خاص خویشتن را از مرگ دارند و مردن، احتضار، سوگواری و عزاداری را « به شیوه خودشان» انجام می دهند. اگر محتضران و سوگواران نیاز دارند تابو را بشکنند و در مورد انچه احساس می کنند با دیگران صحبت کنند، به نظام هایی برای گوش سپردن نیاز است تا به اضطراب های عاطفی، معنوی و جسمانی انها رسیدگی کند و مراقبت از شخص را بر عهده گیرد. در این راستا می توان پرسید: در حالی که برخی محتضران قادر به سخن گفتن نیستند مراقبین باید به چه کسانی گوش فرا دهند؟ اگر برگزارکنندگان مراسم تشییع جنازه می خواهند توجه بیشتری به خواسته های شخص نشان دهند ان شخص کیست؟ متوفی یا بازماندگان؟ چه کسی عزادار اصلی به حساب می اید؟ چگونه رویکرد شخصی جنبش احیا، به جای انکه مراسم تشییع جنازه را منسوخ کند ان را دگرگون می سازد؟