احزاب سیاسی در بریتانیا (۱۷۸۳-۱۸۶۷)

اریک جِی. اِوِنز، استاد فقید رشته‌ی تاریخ از دانشگاه لنکسترِ انگلستان، در این کتاب شرح تأسیس نظام حزبی در بریتانیا را از قرن هجدهم آغاز می‌کند، یعنی از زمانی‌که خانواده‌های متنفذ و عمدتا وابسته به دربار، تحت حمایت پادشاه، حزب را وسیله‌ی بسط امتیازات انحصاری خود قرار دادند. وی علاوه‌بر ذکر مختصات و تفاوت‌های دو مفهوم «ویگ» و «توری» که در اواخر همین قرن باب شد، توضیح می‌دهد که جنگ با فرانسه به چه نحو زمینه‌ی صف‌بندی حزبی طی سال‌های ۱۷۸۸ تا ۱۸۱۲ را مهیا کرد. اقتدار توری‌ها تحت زعامت لرد لیورپول، تضعیف جایگاه وکلای مستقل و برآمدن لیبرال‌ها و محافظه‌کارها از دل ویگ‌ها و توری‌ها در فاصله‌ی سال‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۶ و گره‌خوردگی این تحولات با اصلاحات سیاسی و طرح پرسش‌های جدی اجتماعی از دیگر مضامین کتاب است. گذشته از این، پروبال‌گرفتن سازمان‌های سیاسی نیز در کانون توجه قرار می‌گیرد. نویسنده بحران ناشی از قوانین غله را مهم‌ترین عامل سقوط حزب توری بر می‌شمرد و سال‌های منتهی به ۱۸۶۷ را زمانه‌ی تقویت مواضع حزبی، کاهش نفوذ پادشاه، افزایش اهمیت انتخابات سراسری و رشد مطالبه‌گری طبقات فرودست می‌داند. کتاب عمدتا جهت‌گیری موضوعی دارد، اما این به معنای غفلت از اشاره به سیر تاریخی وقایع نیست. مجموعه‌ی «کارگاه تاریخ» به پشتوانه‌ی تحلیل‌های دقیق و اسناد معتبر، پرتوی تازه بر رویدادهای مهم و مناقشه‌برانگیز جهان، از اوایل عصر مدرن تا امروز، می‌اندازد. این کتاب‌‌ها بیش از پنج دهه منبع اساسی دانشجویان و پژوهندگان تاریخ بوده است که اینک به‌تدریج در اختیار خوانندگان فارسی‌زبان قرار می‌گیرد.