این همه یوسف

در مقدمه می‌خوانید: «مثنوی «این‌همه یوسف»، که نخستین بار در سال ۱۳۷۶ به نشر رسید، به شهید بزرگوار یوسف کلاهدوز و سی تن از شهدای گرانقدر جنگ هشت‌ساله‌مان تقدیم می‌شود. این مثنوی ادای دین و ارادتی است به مردانی که با درخت و کوه و دریا خطبۀ برادری خوانده بودند و اینک هریک قله‌ای استوار، باغستانی سرسبز، و دریایی از حماسه و شکوه‌اند.» : الهی باده‌ام بی آب و رنگ است بنوشانم که دیگر وقت، تنگ است به حق سورۀ می، سورۀ خم به روی ما تبسم کن، تبسم مدارا کن، مدارا با اسیری بده ساقی، می روشن‌ضمیری ببر ما را به کوی می‌فروشان بنوشان باده از جامی خروشان بگردان و بگردان و بگردان بنوشان و بنوشان و بنوشان «چو مستم کرده‌ای مستور منشین چو نوشم داده‌ای زهرم منوشان»