انسان نیک سچوان

کتاب انسان نیک سچوان اثر برتولت برشت و ترجمه ی کامران جمالی است. برتولت برشت یکی از بزرگ ترین و خوش قریحه ترین نویسندگان و شاعران قرن بیستم است. او 48 نمایشنامه نوشت و بیش از دوهزار قطعه شعر ساخت که کماکان خوانده می شوند. این که نمایشنامه هایش بیش از هفتاد سال پس از مرگش و یک قرن پس از خلق، هنوز مقام دوم را در تئاترهای جهان دارند، تنها به دلیل حفظ سنت های تئاتر نیست. اثار او که غالباً فلسفی ـ تمثیلی اند، متناسب با ذهنیات زمان ما و در حقیقت هم روزگار نسل نوین هستند. برشت که خواهان دگرگونی تئاتر در تمام جنبه هایش بود، به این مهم رسید. به عنوان کارگردان وارد تئاتر شد و مدتی با ماکس راینهارت در برلین همکاری کرد. نمایشنامه نویسی را ابتدا در نهضت دادائیسم و اکسپرسیونیسم تجربه کرد و در این دوره نمایشنامه هایی چون «بعل»، «اوای طبل در شب» را نوشت تا این که با نمایشنامه ی «ادم ادم است» به سبک شناخته شده اش رسید. دشواری های جامعه ی امروز، مشکلات اجتماعی هنوز در اثارش نمایان است. یکی از اثار او که طرفداران بی شمار دارد، «انسان نیک سچوان» نام دارد. او در این اثر با بهره گیری از داستانی قدیمی و زیبا به مهم ترین دغدغه ی ذهنی اش که خوب بودن است می پردازد. چند تن از مقامات ایالت سچوان به یک منطقه ی فقیر نشین می روند و از فقدان مهر، محبت و خوبی حیرت زده می شوند. یگانه فردی که به کمکشان می شتابد، زن گل فروش منطقه است. ان ها به زن در راه اندازی مغازه اش کمک می کنند، اما ورود خیل عظیم اوارگان و خریدهای نسیه باعث می شوند او به ورطه ی ورشکستگی بیفتد. برشت در این نمایشنامه می گوید: «هیچ کس در شرایط کنونی جهان نمی تواند پاک باشد.».