بازآفرینی پایدار شهری Sustainable Urban Regeneration

در ايران نیز از سال 1299 شمسي بر اثر تغييرات زيربنايي در ساختار اجتماعي و اقتصادي و پيدايش نيازهاي جديد در اثر حرکت جامعه به سمت صنعتي‌شدن شهرها دچار دگرگونی در زمینه­ های اجتماعی، کالبدی، اقتصادی و زیست‌محیطی شدند. در پي اين مسائل، انتقادات بسياري به الگوهای برنامه­ ريزي موجود وارد آمد. پايان دهه 1960 ميلادي را بايد آغاز نقد جدي و توهم زدايي از وعده ­هاي الگوهاي رايج کشورها در دو رخساره موازي (محيط زيستي و اجتماعي_اقتصادي) قلمداد کرد. اين انتقادات منجر به باور به لزوم دگرگشت ساختاري به­ سوي يکپارچگي اين ابعاد به­ عنوان يک پيش­نياز جهت توسعه راستين شد. همه بر اين باور بودند که نيروي رانشي تحولات ساختاري و دگرگون­ سازي مي ­بايست از پايين نشات بگيرد و اين دگرگشت بايد معطوف به سطح محلي شامل مراجع محلي و نيز اجتماعات محلي و نيز معرفي پروژه­ هايي با نام پروژه­ هاي توسعه اجتماعات باشد. در اين راستا در فرايند سير تکاملي اين رويکردها ابتدا بازآفريني شهري و سپس در راستای آن بازآفرینی پایدار شهری، به ­عنوان رهيافتي که با درنظرگيري کليه ابعاد يک جامعه، بدنبال حل مسائل آن بواسطه اجتماعات محلي است، در دستور کار قرار گرفت و لزوم اتخاذ اين رهيافت جهت برون­ رفت از مسائل جوامع شهري بيش از پيش مورد توجه واقع شد.