بچه ی آدم بدو

جنگ عمر زیادی دارد. به موازات تاریخ بشر قد کشیده است. جهانی که در آن زندگی می‌کنیم همواره با جنگ دست‌و‌پنجه نرم کرده است و این خشونت خود‌ساخته یکی از دغدغه‌های ناتمام انسان معاصر است. بسیاری از نویسندگان بلند‌آوازه‌ی ادبیات داستانی و نمایشی در طی قرن‌های گذشته تا به امروز موضوع جنگ و اثرات ناشی از آن را دستمایه‌ی آثار خویش قرار داده‌اند و می‌توان گفت مهم‌ترین وجه اشتراک اکثر آنان ضد‌جنگ بودن آن‌هاست. نمایشنامه‌ی بچه‌ی آدم بدو سعی کرده است از ادبیات ضد‌جنگ با نگاهی گروتسک‌وار و ابزورد بهره ببرد و فضایی را ترسیم کند که شاید کمتر از این دریچه به آن پرداخته شده است.