بی آرام

نویسنده در ابتدا خاطرات نیروهای گردان کربلا دربارهٔ فرمانده، اسماعیل فرجوانی، را از دو تن از دوستان حاج اسماعیل شنید و ثبت کرد. ارادت آن‌ها به فرمانده‌شان بعد از ۳۵ سال بسیار جالب توجه است. همچنین حدود چهل ساعت با افرادی که دربارهٔ اسماعیل فرجوانی صحبت کرده بودند، مصاحبه شد. نامرتبی مصاحبه‌ها، روایت‌های ناقص و تکراری‌بودن برخی مطالب بدون آنکه مصداق عینی داشته باشد از جمله مشکلات نگارش این زندگی‌نامه بوده است. سرانجام «بی‌آرام» در ۱۳ فصل و با روایت ۹ نفر نوشته شد تا زندگی کوتاه اما پربرکت اسماعیل فرجوانی را به‌تصویر بکشد.