روزهای بی اینه

این کتاب شامل خاطرات‌منیژه لشکری، همسر سرلشکر خلبان، شهید آزاده حسین لشکری، از زندگی اش و‌چگونگی تحمل هجده سال دوری از همسرش در دورۀ اسارت است. این کتاب به‌روایت ناگفته هایی از جنگ تحمیلی می پردازد و چگونگی انتخاب های یک زن در‌نبود همسرش و به دوش کشیدن بار زندگی توسط دختری هجده ساله به همراه فرزند‌چهار ماهه اش را شرح می دهد که روایت آن به صورت اول شخص و در قالب مستند‌داستانی است که به دلیل واقعی بودن آن سنگینی بار مستند در این کتاب بیشتر‌به چشم می خورد. این کتاب، روزهای بی آینه، زندگی واقعی زنی را‌واکاوی می کند که با عشق و اشتیاق در هفده سالگی پای سفره عقد می نشیند، در‌هجده سالگی طعم مادر شدن را می چشد و همان سالْ آغاز انتظار و چشم به راهی‌هجده ساله اوست: همسر خلبانش مفقودالاثر می شود. این زن چهارده سال‌را در بی خبری و انتظار مطلق سپری می کند. پس از اعلام اسارت همسر، سه سال‌دیگر طول می کشد تا دیدار میسّر شود. شکاف عمیق هجده ساله، انتظار و دور‌افتادن از هم، و تفاوت های شخصیتی به وجود آمده در گذر سال ها، هر دو را وا‌می دارد تا برای شناخت یکدیگر دوباره تلاش کنند: حسین لشگری در آستانه چهل‌و شش سالگی است و منیژه سی و شش ساله. احساس غریبگی و درد و رنج بر‌عشق و اشتیاق جوانی غالب است. زن و مردی که هجده سال یکدیگر را ندیده اند و‌شاهد تغییرات فیزیکی و شخصیتی یکدیگر نبوده اند حالا باید همه این هجده‌سال را بشناسند، بر آن عاشق شوند، و زیر یک سقف کنار یکدیگر زندگی کنند.