بوبوک

اعرابی در این نمایشنامه سعی نکرده برداشتی عمیق و فلسفی از کتاب داستایوفسکی داشته باشد. او حتی در برخی از صحنه‌های نمایشنامه مایه‌های طنز را چاشنی مباحث فلسفی‌ جهان پس از مرگ می‌کند و با این ترفند، مخاطبش را به همراهی هرچه بیش‌تر با نمایشنامه ترغیب می‌کند. با اینکه نمایشنامه بسیار کوتاه است و پرسوناژها عمل مهمی انجام نمی‌دهند و با حرف‌هایشان ذهنیات و عقایدشان را مطرح می‌کنند، اما شخصیت‌پردازی به درستی انجام شده و مخاطب تا حد زیادی با آنها ارتباط برقرار می‌کند. در نمایشنامه بوبوک، نویسنده با رویکردی تلویحی به آنچه که در جهان پس از مرگ رخ می‌دهد، می‌اندیشد و عملا با وارد شدن به یک دنیای فانتزی که در قالب دیالوگ‌ها شکل می‌گیرد، سفر کوتاهی را آغاز می‌کند. اما او در جریان این سفر فقط نقش راوی را بازی می‌کند و سعی نمی‌کند که عقیده‌ای را به مخاطبش تحمیل کند و فرصت تجزیه و تحلیل را از او بگیرد.