بررسی چهره‌ی دیو و پری در افسانه‌های مازندران

افسانه‌ها، باورها و آداب و رسوم زنده، بعد از آثار باستانی و متون کهن، کلید راهیابی ما به دل باورهای یک قوم است. مازندران از دیرباز و حتی پیش از هجوم یا مهاجرت آریائیان جایگاه اقوامی کهن با باورها و آیین و رسوم غنی بوده است. مازندران به علت پیشینه‌ی کهن و حضور فرهنگ‌های پیشتاز زرتشتی و شیعی بستری بسیار گسترده، غنی و بکر برای انجام مطالعات تطبیقی مردم شناسی، انسان شناسی و تاریخی است، «پری» از جمله مباحثی است که با وجود حضور پر رنگ در فرهنگ فولکلور در مناطق مختلف ایران، از توجه علمی کمتری برخوردار بوده است. در طول تاریخ همواره مازنی‌ها بر آن بوده‌اند که این باورها را از دسترس اقوام بیگانه و حکومت‌های مرکزی حفظ کنند. در این میان، دیو و پری جایگاهی ویژه در افسانه‌های ایران، به خصوص در افسانه‌های مازندران دارند. این کتاب با نظر بر مولفه‌های اسطوره شناسی به بررسی و نقد «چهره دیو و پری» در افسانه‌های مازندران پرداخته تا کارکرد و پیشینه‌ی پیشتاز زرتشتی «دیو و پری» را در افسانه‌های مازندران نشان دهد. همچنین در فصل آخر به مطالعه‌ی تطبیقی افسانه‌های مازندران و ارمنستان به واسطه مشترکات فرهنگی و به مقایسه‌ی برخی از شباهت‌های ساختاری و محتوایی بین آن‌ها پرداخته است.