گفتگوهایی با بکت و درباره ی او

گفت‌وگوهایی با بکت و درباره‌ی او اثر مِل گاسو ترجمه‌ی علی حاتم گاسو، منتقد تئاتر نیویورک‌تایمز، پس از سال‌ها تلاش و نامه‌نگاری با بکت، بالاخره موفق می‌شود سال 1978 در پاریس با وی دیدار  کند. از آن پس، این دیدارها سالی یک بار تا زمان مرگ نویسنده در سال 1989 تکرار می‌شود. درباره‌ی نویسنده: مِل گاسو منتقد تئاتر و سینما و نویسنده‌ی آمریکایی بود که سال 1969 به نیویورک تایمز پیوست و در بیش از 35 سال فعالیت حرفه‌ای خود بیش از 4000 مقاله نوشت. او همچنین هشت کتاب تألیف کرده است که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به سری چهارتایی گفتگو با چهار نمایشنامه‌نویس آرتور میلر ، ساموئل بکت ، هارولد پینتر و تام استوپارد اشاره کرد. درباره‌ی کتاب: مِل گاسو و بکت سال‌ها به‌طور منظم یکدیگر را می‌دیدند و درباره‌ی اجرای نمایش‌ها، موفق یا ناموفق بودن آن‌ها، کار کارگردانان و بازیگران حرف زده‌اند که از خلال آن می‌توان به دیدگاه  بکت درمورد چگونگی اجـرای نمایشنامه‌هایش پی برد. آن‌ها طبق قواعد همیشگیِ بکت باهم گفت‌وگو می‌کردند: فقط گپی دوستانه و نه مصاحبه‌ای که در مطبوعات منتشر شود، بدون قلم و کاغذ جهت یادداشت‌برداری یا استفاده از ضبط‌صوت. گاسو بعد از هر ملاقات، در هتل، گفت‌وگوها را در دفتر خود ثبت کرده که بخش اصلی این کتاب را تشکیل می‌دهد. علاوه بر این، او با کارگردانانی چون مایک نیکولز و دبورا وارنر، که آثار بکت را اجرا کرده‌اند، مصاحبه کرده است، و همچنین بازیگران محبوب بکت نظیر جک مگ گوران و بیلی وایتلا که درباره‌ی نحوه‌ی کارگردانی بکت و رابطه‌ی او با بازیگرانش خاطرات جالبی را نقـل کرده‌اند در بخشی از « گفت‌وگوهایی با بکت و درباره‌ی او» می‌خوانیم: برای غیرخودی‌ها، بکت شمایلی از ریاضت و ابهامی دیرفهم بود. علی‌رغم آنچه به نظر می‌رسید، وی فردی مهربان، کنجکاو و قابل اعتماد بود که نیازها و خواسته‌های دیگران را با رویی گشاده می‌پذیرفت: هنرپیشه‌ها، نمایشنامه‌نویسان دیگر، فرزندان دوستانش، استادانی که آثارش را تدریس می‌کردند و همه‌ی آنهایی که دلایلی معقول برای دیدار با او داشتند. گرچه شایع شده بود او در مخالفت با هر تغییری در نمایش آثارش سرسخت است، ولی انعطاف هم داشت و کسی نبود که به دلایلی سطحی از اجرایی که آن را ندیده شکایت کند. در واقع روحیه‌ی او، وقتی کسی از حصار اولیه‌ی حریم شخصی‌اش عبور می‌کرد، آسیب‌پذیر بود.