تاریخ فلسفه به اختصار (بررسی دویست مفهوم مهم فلسفی)

پیشگفتار واژه‌ی «فلسفه» مانند خیلی از مفاهیم دیگر در فلسفه‌ی غرب، ریشه‌ای یونانی دارد. واژه اصلی φιλοσοφία(فیلوسوفیا) به معنای «عشق به خرد» است که شاید توصیف خوبی از موضوع باشد، اما چیز زیادی درباره‌ی این‌که فلسفه واقعاً چیست به ما نمی‌گوید. احتمالاً بهترین راه این است که فلسفه را «آن‌چه فیلسوفان انجام می‌دهند» در نظر بگیریم ــ عملکرد به‌جای پژوهش ــ که استعداد انسان را برای تفکر عقلانی و تلاش برای مطرح کردن و پاسخ دادن به پرسش‌های بنیادین درباره‌ی عالم و جایگاه ما در آن، به‌کار می‌گیرد. این شاید تعریفی کلی از مبحثی بسیار گسترده باشد، ولی روشی مفید است برای تشخیص وجه تمایز فلسفه با سایر روش‌هایی که از طریق آن می‌کوشیم جهان را درک کنیم. سرشت فلسفه اندیشیدن است: اندیشیدن به این‌که چرا چیزها اینگونه‌اند، چگونه می‌توانیم به بهترین نحو زندگی کنیم، چگونه می‌توانیم از آن‌چه می‌دانیم مطمئن باشیم و معنای وجودمان، اگر معنایی داشته باشد، چیست. پرسش‌هایی که توسط دین و علم هم مطرح شده، اما آن‌گاه که پاسخ‌های دین مبتنی بر ایمان یا اعتقاد است، فلسفه عقل را به‌کار می‌گیرد و آن‌جا که علم توصیف می‌کند، فلسفه در تلاش برای تفسیر است. فلسفه به‌عنوان مبحثی آکادمیک به مطالعه‌ی عقاید متفکران بزرگ می‌پردازد، چیزی که این کتاب هم بدان اختصاص یافته، اما علاوه بر این، چیزی هست که تقریباً همه در آن زیاده‌روی می‌کنند: همه‌ی ما مشتاقانه وقت خود را صرف فکر کردن به پرسش‌های مشابهی می‌کنیم که توسط فیلسوفان بزرگ مطرح شده یا در درباره‌ی این پرسش‌ها با دوستان خود در کافه یا سر میز شام به بحث می‌پردازیم. اکثر اوقات با هم مخالفیم و در اغلب موارد به پاسخی قطعی دست نمی‌یابیم ـ فلاسفه نیز نظرات عمیقاً متفاوتی با هم دارند و غالباً به‌جای پاسخ، پرسش‌های بیشتری را برمی‌انگیزند. فیلسوفان اما در سراسر تاریخ راه‌هایی گوناگون برای بررسی این پرسش‌ها در اختیار ما گذاشته‌اند و با فهم سیر اندیشه‌ی آن‌ها می‌توانیم بیاموزیم که چگونه افکار و استدلال‌های خود را سامان‌دهی کنیم.