خانه عروسک

در سال‏ های میانی قرن نوزدهم، زهدگرایی بر جامعه نروژ و بعضی کشورهای دیگر چنان سایه خوف‏ انگیز و هراس‏ آوری افکنده بود که آدم‏ ها نگران و هراسان بودند که آیا نواختن پیانو و ویلن توسط یک مسیحی معتقد جایز است؟ آیا خواندن آوازی غیر از سرودهای مذهبی در کلیسا از مصادیق گناه و کفر نیست؟ در آن زمان حتی خندیدن عملی قبیح و غیرمومنانه بود. ایبسن با نمایشنامه‏ هایش به جنگ اجتماع کهنه و آداب و سنن آن رفت؛ که در این میان مسائل زنان نیز موضوع جالبی برای این جنگ محسوب می‏ شد؛ شاید بتوان مهم ترین نمایشنامه ایبسن در این زمینه را «خانه عروسک» دانست که آوازه‏ اش از همان دوران عالم گیر شد. اجرای «خانه عروسک» در اواخر قرن نوزدهم بحث و جدل‏ های بسیاری به راه انداخت. چنین به نظر می‏ رسید که صدای بر هم زدن در خانه توسط نورا، لرزه بر اندام مردم اروپا انداخته است. کار بحث و جدل پیرامون این اثر چنان بالا گرفت که در تمام محافل خصوصی و عمومی صحبت از آن بود؛ اجراها در آلمان و انگلیس و بسیاری کشورهای دیگر ممنوع یا تقبیح شد. با وجود همه‏ این بی‏ مهری‏ ها، تا سال 1928 تنها در کشورهای اسکاندیناوی 128 هزار نسخه از این نمایشنامه به فروش رفت. یعنی بیش از هر نمایشنامه‏ دیگری که به زندگی انسان در جهان مدرن می‏ پرداخت.