تاریخچه سینما

پراکسینوسکوپ همانند پروژکتورهای نمایش فیلم، همة اسباب بازی هایی که تصویر متحرک نشان می دهند بر پایه تماشای ادواری یا متناوب تصاویر تعبیه شده اند؛ به طوری که مخاطب هر تصویر را فقط برای مدتی کوتاه می بیند. اگرچه نگاه کردن از میان یک شکاف باریک به گذرا و اجمالی بودن تماشای هر تصویر می انجامید، اما باعث می شد تا تصاویر محو و مبهم دیده شوند و تماشای آن ها دشوار گردد .بنابراین در پراکسینوسکوپ رینو، آینه جایگزین دریچه تماشای تصاویر گردید این کار باعث شد تا تصاویر بازتاب داده شده بسیار شفاف تر از قبل شود و ترکیب آن ها با یکدیگر حس بهتری را در انتقال مفهوم حرکت ارائه نماید؛ و این موفقیت بزرگی بود. دوربین فیلمبرداری «دبری پاروو« همانند تمامی دوربین های اولیه، دوربین فیلمبرداری دبری پاروو نیز بدنه ای چوبی داشت. به همین دلیل این دوربین نسبت به دوربین های جدید و پیشرفته 35 میلیمتری بسیار سبک‏تر و جمع و جورتر بود. دو حلقه نوار فیلم در داخل دوربین و در کنار هم قرار می گرفت و متصدی دوربین به راحتی با گرداندن دسته  ای که در سمت راست دوربین قرار داشت، شروع به فیلمبرداری می نمود. دوربین فیلمبرداری دبری پاروو با ثبت حق انحصاری اختراع خود (ثبت شده به عنوان دوربینی با طراحی ویژه و بدیع) در سال 1908 توانست به مدت 40 سال مورد توجه و استفاده ی فیلم سازان قرار گیرد. آسیاب به نوبت برای تولید یک تصویر متحرک تأثیرگذار و نرم، انیماتور باید مطمئن شود که هر نقاشی در فیلم با تصویری که قبلاً نمایش داده شده، متفاوت است. این کار با استفاده از یک سیستم ثبت انجام می شود. با گذاشتن هر سل کاغذ شفاف از یک سکانس، بر روی سل جلوتر، انیماتور می تواند ببیند که شکل چقدر حرکت می کند.