خدای به سپیدی یاس

کتاب خدایی به سپیدی یاس در اصل برگردانی از سنت ادبی-عرفانی هند قرون میانه است و به مجموعه‌ای از سروده‌های عارفان و شاعران وابسته به جریان «باهاکتی» در جنوب هند مربوط می‌شود؛ جریانی که در آن عشق به امر الهی نه در قالب فلسفۀ انتزاعی، بلکه در زبان شعر، بدن، طبیعت و تجربۀ زیسته بیان می‌شود. این متن اساساً با منطق شعر تغزلی و مکاشفه‌ای کار می‌کند: خدا در آن یک مفهوم دوردست نیست، بلکه حضوری زنده و قابل لمس است که در زبان عاشقانه، در طبیعت، و در رابطۀ عاطفی انسان با امر قدسی ظاهر می‌شود. جهان این اشعار جهان «فاصله» نیست، بلکه جهان «هم‌زیستی» است؛ جایی که عاشق و معشوق، انسان و خدا، و زمین و آسمان در یک زبان واحد تنفس می‌کنند. همین ویژگی باعث شده این متن بیش از آن‌که یک اثر مذهبی به معنای کلاسیک باشد، تجربه‌ای شاعرانه از ایمان تلقی شود.