خنده و فراموشی

خنده و فراموشی خنده و فراموشی  | میلان کوندرا | ترجمۀ فروغ پوریاوری تعداد صفحه 142 نوبت چاپ اول قطع کتاب اروپایی نوع جلد کالینگور خنده؟ آیا تاکنون هرگز کسی به خنده اهمیت داده است؟ منظورم خندۀ واقعی است ــ خنده ‏ای ورای شوخی، مسخره‌‌ کردن و ریشخند‌کردن. خندۀ ناشی از شعف بیکران، شعف دلپسند، شعف مطلق... به خواهرم گفتم، یا او به من گفت؛ بیا با هم بازی خنده بکنیم. در بستر کنار هم دراز کشیدیم و شروع به بازی کردیم. البته اول فقط تظاهر به خنده کردیم. خنده‏ های زورکی. خنده‏ های خنده‏ دار. خنده‏ هایی چنان خنده ‏دار که به خنده‏ مان انداخت. آن‌ گاه خندهٔ واقعی آمد، خندۀ واقعی و ما را به رهایی بیکران رساند، شلیک خنده، خنده‏ ای نو، خنده ‏ای تکان‏ دهنده، خنده‏ ای معنوی، خنده‏ ای باشکوه، خنده ‏ای عالی و شدید و بی‏ ملاحظه... و ما به بی‏ پایانی خنده‏ های ‌ مان خندیدیم... آه، خنده! خندهٔ شعف، شعف مطلق. خندهٔ عمیق به معنای زندگی عمیق است.