کلوچه درخشان

شاید من علاقه‌ای بیمارگونه به قبرستان باشکوهی دارم که فرهنگ مسحورکننده‌ی اروپا را در خود جای داده است. شاید من متعلق به عصر خود نباشم. شاید من با ایده‌آلیست‌های افراطی اروپا محشورترم، همان افرادی که در انسان شمردن خود اصرار می‌ورزند و از هدف، زندگی، سرنوشت و امکان تحقق یافتن آرزوها امیدوارانه سخن می‌گویند. شاید من هم‌چون مردان عصر حجر باشم که کتاب را شاهد چیزهای غیبی و سمبُل قدرت‌های ناشناخته می‌دانم. شاید من انسانی هستم که زمان را با لحظات کشف و شهود می‌سنجم و شک و تردیدم بدان خاطر است که به یقین دست پیدا کنم. شاید من از نسل جادوگران و ساحران عهد باستان باشم و احمقانه چنین می‌انگارم که زندگی انسان‌های خلاق، از جمله نویسندگان، مانند انسان‌های عادی نیست، بلکه زندگی آنان توسط دست‌هایی غیبی هدایت می‌شود و (با عِلم به این موضوع) از این روست که انسان‌های خلاق همیشه مطیع، وفادار و لبریز از عشق و تقدیس هستند.