ما همه سرباز بودیم

کتاب سرشار از لحظه‌های هیجان‌آور، دلهره و امید و روشنایی است. در برخی فصل‌ها روایت به گونه‌ای است که نفس را در سینه خواننده حبس می‌کند و او را می‌برد به روزهایی که برای حفظ این سرزمین، هر روز چندین جوان رشید چهره در نقاب خاک می کشیدند و شهید می‌شدند. صداقت راوی در جای جای «ما همه سرباز بودیم» موج می زند؛ از لحظه‌ای که به جبهه می‌رود تا روزی که در کانالی بیابانی و پرت و دور افتاده هر دو پایش مجروح می‌شود و شبی که زیر باران شلاقی، یکه و تنها می‌ماند و به آسمان خیره می‌شود و وقتی به هوش می‌آید عراقی‌ها را بالای سر خود می‌بیند… کتاب نثری زیبا و خواندنی دارد و ساختار و نوع روایت آن به رمان پهلو می‌زند.