مثل لیبرال‌ها فکر نمی‌کنم

این کتاب به‌لحاظ مضمون و رویکرد کتابی در حوزه‌ی فلسفه‌ی سیاسی است. محور مباحث آن نقد لیبرالیسم از زوایای گوناگون بویژه با تمرکز بر آموزه‌های مرکزی این مکتب است. اگر کسی با نوشته‌های پرشمار ریموند گویس به زبان‌های انگلیسی و آلمانی آشنا باشد این پرسش برایش مطرح می‌شود که چرا واپسین نوشته‌ی این استاد بازنشسته‌ی دانشگاه کمبریج پس از ۵۰ سال قلم‌زنی به موضوعی (نقد لیبرالیسم) پرداخته است که قاعدتاً از فرط کهنگی باید بکلی از گود بیرون افتاده باشد. توضیح دلیل این کار را باید در خود کتاب یافت. صرف‌نظر از دلایل دیگر وجه تمایز این کتاب این است که به خلاف کتاب‌های حوزه‌ی فلسفه‌ی سیاسی، نه با تکیه بر مباحثه، جدل، احتجاج و برهان و استدلال بلکه به شیوه‌ای روایی و مبتنی بر داستان زندگی علمی نویسنده نگاشته شده است؛ کاری نوآورانه که شاید توانسته باشد ضمن انتقال دیدگاه نویسنده از سنگینی بار مباحثی از سنخ فلسفه کاسته باشد و کتاب را خواندنی‌تر و مطالبش را آسان‌یاب‌تر کرده باشد.