نارسایی های ویژه یادگیری

از سال 1950 به بعد , توجه مربیان , روان شناسان و پزشکان به گروه خاصی از کودکان و آموزش آنان معطوف شد , که از نظر جسمی و مغزی دارای هیچ گونه عارضه مشخصی نیستند , ولی دچار نارسایی های ویژه در یادگیری و گاهی اوقات نابهنجاری رفتاری می باشند , نیز درمان آنان با روشهای متداول امکان پذیر نیست. نارسایی های این کودکان با واژه های مختلف در کتابهای روان شناسی و علوم تربیتی نام گذاری شده اند. متداول ترین این واژه ها عبارتند از : ضایعات مغزی , ضایعات خفیف مغزی , و آسیب های عصبی. متخصصان آموزشی با بسیاری از کودکان روبرو می شوند که دچار اختلالات یادگیری هستند ولی علم پزشکی هیچ گونه علامتی از نابهنجاری هایی عصبی , یا ضایعات مغزی در آنان نمی یابد , در حالی که کودکان دیگری هستند که دچار ضایعات مشخص شده مغزی اند ، اما هیچ گونه اشکالی در یادگیری ندارند . بنابراین به تدریج اصطلاحات ذکرشده در بالا اعتبار خود را از دست داده است اکنون لقب نارسایی ها یا اختلالات ویژه در یادگیری را برای این گونه کودکان که با وجود هوش بهنجار در یک یا چند زمینه مانند : خواندن ، نوشتن ، سخن گفتن , فهم ریاضیات و غیره دچار نارسایی در یادگیری هستند ,به کار می برند. کتاب حاضر شامل 4 فصل و 2 پیوست می باشد: فصل ها فصل 1 - تاریخچه و تعریف نارسایی ویژه در یادگیری فصل 2 - برآورد درصد شیوع و گروه های عمده با نارسایی های ویژه در یادگیری