پایان دنیا (داستان هایی از آخرالزمان)

ازآنجاکه دیدگاه‌های آخرالزمانی در ادبیات مذهبی دنیا جهان‌های نزدیکی دارند و ظاهراً همواره داشته‌اند، شگفت‌آور نیست که بخش عمده‌ای از تخیلات قصه‌گوهای خیال‌پرداز را به خود اختصاص داده باشد. حتی پیش از اینکه اصطلاح «داستان‌های علمی-تخیلی» پدید بیاید، داستان‌های انقراض جهانی یا تقریباً جهانی که نه توسط خشم خدایان بلکه به‌وسیلۀ مخاطرات ذاتی حیات رخ نموده است نوشته و در دسترس گستردۀ عموم قرار گرفته‌اند. نویسندگان قرن نوزدهمی مشخصاً شیفته‌شان بودند. نتیجتاً کتاب‌هایی نظیر آخرین مرد  یا اومگاروس و سیدریا  (1806) اثر ژان-باپتیست دو گرن‌ویل و آخرین انسان  (1826) اثر مری شلی ، که زیر سایۀ همه‌گیری جهانی وبا که از 1818 تا 1822 بیداد کرد، نوشته شده‌اند. ادگار آلن پو  در نوکیشی ایروس و شارمیون  (1839) شهاب‌سنگی را به‌سوی زمین روانه می‌کند. رمان شگفت‌انگیز منجم فرانسوی کامیل   فلاماریون  در 1893، پایان دنیا   یا در ترجمۀ انگلیسی اومگا دنیا را با شهاب‌سنگ عظیم دیگری که از مسیر حرکت ما می‌گذرد تا لبۀ شوم سرنوشت می‌برد ولی فقط تا لبه‌اش. اچ. جی. ولز   داستان مشابهی از نابودی قریب‌الوقوع را در ستاره (1897) روایت می‌کند که به‌احتمال فراوان از فلاماریون الهام گرفته است. ولز پیش‌تر در رمان کلاسیکش ماشین زمان  (1895) مسافر زمانش را به پایان حیات روی زمین و فراتر از آن می‌برد؛ «تمام اصوات آدم‌ها، بع‌بع گوسفندان، بانگ پرندگان، وزوز حشرات، جنب‌وجوش‌هایی که پس‌زمینۀ زندگی‌هایمان را می‌سازند… همه خاموش شده بودند.»