نزار قبانی، شاعری ست که چراغ شعرش هرگز خاموش نمی شود، زیرا شعر نزد او آن گونه که خودش گفته بود: چراغی ست سبز و گلی نوشکفته در دل که شمیم عشق از آن می تراود. او شاعری بود که دنیا و زندگی اش را با الفبای عشق ترسیم کرد و با این که در 30 آوریل 1998 چشم از جهان فرو بست، اما شعرهایش همچنان به زبان های مختلف ترجمه و در گوشه و کنار جهان منتشر می شوند. میان رخسار تو و شعر آن گاه که متن آن را بنویسم شباهت بزرگی ست…