«ولادت استاد علامه جلال‌الدین همایی غر رمضان سال 1317 ﻫ ق برابر با 13 دی‌ماه 1278 ﻫ ش در اصفهان اتفاق افتاد. از چهار پنج سالگی نزد پدر و مادر به درس و مشق نشست. هم‌زمان به مکتب نبات‌بیگم و سپس به مکتب میرزا عبدالغفار پاقعه‌یی، و در سال 1317 ﻫ ق به مدرس قدسیه در محله درب امام رفت. در اواخر سال 1338 ﻫ ق، پدر او را روزانه به مدرسه نیم‌آورد فرستاد. پس از فوت پدر از سال 1331 ﻫ ق تا سال 1348 ﻫ ق یک جا و به طور مهاجرت حجره‌نشین مدرسه نیم‌آورد شد و سال‌ها از محضر استادان عالم و شهیر مدرسه فیض‌ها برد. در سال 1300 ﻫ ش برای تدریس به مدرسه صارمیه رفت و در سال 1307 ﻫ ش با لباس طلبگی وارد خدمت رسمی معارف شد و به تبریز رفت. در سال 1310 ﻫ ش از تبریز به تهران منتقل و در مدرسه دارالفنون به تدریس پرداخت. در دبیرستان نظام و دانشکده افسری نیز چندی تدریس کرد. کم‌کم از دبیرستان به دانشکده ادبیات منتقل، و در سال 1345 ﻫ ش، پس از طرح خدمت تمام وقت اجباری استادان دانشگاه، با تقاضای خود بازنشسته شد و تمام وقت تا آخرین ساعات حیات به کار تحقیق و تالیف و تصنیف پرداخت. استاد همایی در تیرماه 1359 ﻫ ش و سال 1990 میلادی پس از یک بیماری کوتاه، در تهران جهان فانی را وداع گفت. پیکرش به زادگاه او اصفهان منتقل، و در تکیه لسان‌الارض (تکیه شهدا) به خاک سپرده شد.»