خلیل جبران در لبنان به دنیا آمد و اگرچه به راهی رفت که خود را با جهان جدید و مسائل متغیّر آن هماهنگ نماید، باری وابستگی‌اش به وجهِ «سوریه» بخشِ اساسی زندگی اوست و چنان به نظر می‌رسد که او حلقه‌ی وسطِ دنیای قدیم و جدید است و این دو دنیا در وجودش به‌درستی ادغام و به‌قدر کافی تعدیل شده‌اند. جبران، علی‌رغم این واقعیت که خود را به‌صورت بنیادی سوری احساس می‌کند و با وجود آنکه با هنرهای متّحدش [که شعر و نقاشی‌ست]، خود را سخنگوی مقتدرِ قوم عرب نشان می‌دهد، فراتر از تمایلات ملّی و قومی‌ست و به جهان تعلّق دارد، و هنر او محصولِ تأمّل عمیق در مسائلی‌ست که جریان و حرکت زندگی را در هر زمان و مکان مشخص کرده است. شعر او ترکیبی‌ست از تصاویر باستانی که با طنز گزنده‌ی درون‌گرایی نوین عجین شده، و نقاشی‌اش نیز حاصل تخیّلِ سرشارِ بیانِ شرقی و حدّ اعلای آن وسواس و دقت هنری‌ست که غرب در طولِ تاریخ پدید آورده است.