“من و جز من” اثری است به قلم دکتر “غلامحسین ابراهیمی‌دینانی” که یکی از مهم‌ترین و اساسی‌ترین مسائل انسان را مورد بررسی قرار می‌دهد. دغدغه‌ای که انسان قبل از هر چیز با آن مواجه است و به عبارت دیگر به شکل همیشگی دغدغه این موضوع را داشته است. با وجود اینکه سرانجام شرک و توحید با بررسی دقیق این موضوع عجین شده است، تا به حال، تأکید کمتری بر ماهیت عمیق آن شده است.بنابراین می‌توان گفت که مطالعه و اندیشیدن به محتوای کتاب “من و جز من” به قلم دکتر “غلامحسین ابراهیمی‌دینانی” از جایگاه بسیار مهمی برخوردار است.افرادی هستند که همه چیز را در قالب و شکل درک می‌کنند و در ادراک از سطح احساس و تخیل پا آن طرف‌تر نمی‎گذارند. این افراد ناگزیر، من و هویت خود را تنها در شکل و قالب درک خواهند کرد. از سوی دیگر، عده‌ای هستند که از مراحل احساس و تخیل عبور کرده و به دیار پیام‌آوران رفته‌اند. این گونه افراد می‌توانند خویشتن را بدون شکل درک و دریافت کنند، زیرا در سرزمین رسولان و عالم مجردات، صورت و قالبی وجود ندارد و چنین جهانی، حضور محض و خالص است. وقتی از دوگانگی و وحدت صحبت می‌کنیم، نباید آن را به عنوان یک گزاره متناقض تعبیر کرد. زیرا کثرت مراتب و تعدد مراحل موجب می‌شود که یک امر واحد دارای مرتبه‌ها و مرحله‌های فراوان باشد و اختلاف مراتب به وحدت و قوام آن لطمه‌ای وارد نکند. انسان تا زمانی که از «من» خود بی خبر باشد به دانش و معرفت به شکل صحیح دست نخواهد یافت و کتاب “من و جز من” از دکتر “غلامحسین ابراهیمی‌دینانی”، همین مساله را بررسی می‌کند.