فهرست فنون نشان ­دهنده‌ ی ظرفیتِ عظیمِ نمایشِ ایرانی است و بر هنرمندانِ تئاترِ ما فرض است که کوشش ­های پراکنده را به ­نهضتی عظیم و فراگیر تبدیل کنند و به­ ویژه از تقلید­های خام از منحط­ترین شیوه­ های معمولِ تئاترِ جهان بپرهیزند؛ درعوض، با شناختِ عمیقِ فضیلت­ ها و توانایی­ های تئاترِ جهان، بده‌ وبستانِ سالمی را بینِ آن­ ها و نمایشِ ایرانی برقرار کنند. شناختِ نمایشِ ایرانی و کارِ آن به­ معنای تقلید از شکل­ های مرده و تکرارِ طوطی­وارِ آن­ها نیست. اگر در حدودِ چهارصد سال پیش شبیه خوانی توانست به­ مقتضای آن روزگار و به ­خطرافتادنِ هویتِ ایرانی و خطر دشمنانِ خارجی تعزیه را پدید آورد، امروز نیز می ­تواند با شناختِ اوضاعِ خطیرِ جهان و ضرورت­ های زمانه و نیازِ مردمِ این سرزمین بر پایه‌ ی فنون نمایش­ های ایرانی قالب­ های نوینی را بیافریند.