“زیباشناسی سخن پارسی” مجموعه‌ ای سه جلدی است که هر یک از کتاب‌ های آن به بررسی یکی از سه قلمرو اصلی زیباشناسی سخن، بیان و معانی و بدیع، می‌پردازد. این دومین کتاب از آن مجموعه است و به معانی، ” دانش حال‌ های سخن” ویژگی یافته است. بخش نخست کتاب به تعریف و شناخت کلی دانش معانی پرداخته و در بخش‌ های از آن هشت زمینه‌ ی اصلی دگرگونی‌ های جمله به تناسب با موقعیت و مخاطب، که موضوع این دانش است، یک‌یک بررسی می‌ شوند. برابرهای پارسی تازه‌ ای که برای اصطلاحات این فن پیشنهاد شده‌ اند در واژه‌ نامه‌ ی پایانی آمده‌ اند و برای خوانندگانی که از آن به عنوان متن درسی استفاده می‌ کنند پرسش‌ هایی نیز در پایان کتاب افزوده شده است.