کتاب پرتره

پرتره اثر هرمز علی‌پور کتاب «پرتره» مجموعه شعری سروده‌ی «هرمز علی‌پور»، شاعر معاصر است. علی‌پور در مقدمه‌ی کتاب درباره‌ی شعرهایش گفته: «دوست داشتن و دوست داشته شدن زیباترین و رساترین نوعی از هنر است و این اصلا ربطی به نگاه عامیانه و احتمالا آغشته به پلشتی روح و جان ندارد. در برخی از شعرهای من ممکن است کسی یا کسانی خود را بنگرند و انگار که نوعی مخاطب منحصر است. یا که تلقین هم می‌تواند باشد. در سکوت سنگ و چهره‌هایی و رفتارهایی همیشه شعری یا شعرهایی مرا صدا می‌زنند که ممکن است ایجاد نوعی از تصور را در خواننده‌ای برانگیزد.» شعری از این مجموعه را با هم می‌خوانیم: «با هر ضمیر که شروع کنم می‌بینم/ زود است هنوز/ که یک نفر ببینم تو را/ یک نفر که نمی‌تواند این همه نگاه را/ با خود به خانه بیاورد و بعد راحت/ به استراحت بپردازد/ بعد هم معلوم است که آن چشم‌ها و نگاه‌ها چه سرنوشتی دارند» هرمز علی‌پور متولد 1325 در ایذه از شاعران معاصر، نخستین شعر خود را در بیست‌سالگی در مجله «فردوسی» چاپ کرد. وی به همراه چهار شاعر خوزستانی (ساکن مسجدسلیمان) در دهه پنجاه به‌عنوان مبدعان سبک «موج ناب» توسط منوچهر آتشی و مجله تماشا به جامعه ادبی معرفی شدند. علی‌پور به مدت قریب به نیم‌قرن، به شکل رسمی و غیررسمی به معلمی پرداخته است. در بخشی از یکی از شعرهای مجموعه‌ی «پزتره» آمده است: تکاندن علف از شانه‌های کوه‌ست آن چه را که دیدگان من می‌جوید یا گل‌های سرخی که هرگز رنگ مزار نخواهد دید دنبال هیچ‌کدام از این توصیف‌ها نیستم که تنها اگر به تناهی نگاه می‌افکندم و چشم به سنگ بدوزم البته من نیستم فقط تنها که این‌طورم همین‌طور دیگر چرا این قدر دلم نمی‌آید نخواهمت از دیگر آثار هرمز علی‌پور که در نشر نیماژ نتشر شه است می‌توان به « به نام کوچک هرمز » اشاره کرد که به کوشش حسین صفا جمع‌آوری شده است.