راهنمای فرمول‌بندی موردی در روان‌درمانی

مفهوم‌پردازی اطلاعات به‌دست‌آمده از ارزیابی بالینی که به‌طور سیستماتیک در مورد ماهیت علائم فعلی مراجع فرضیه‌سازی کرده و چارچوبی به‌منظور برنامه‌ریزی برای مفیدترین و مناسب‌ترین رویکرد درمانی فراهم می‌کند، فرمول‌بندی موردی نام دارد. این رویکرد مبتنی بر شواهد در مستندسازی و برنامه‌ریزی هم در طب فیزیکی و هم در درمان روان‌شناختی مورد استفاده قرار می‌گیرد و باید به اندازۀ کافی انعطاف‌پذیر باشد تا بتواند اطلاعات جدید را در خود جای دهد و برای هر گونه بهبود یا جبران مشکلات فعلی مراجع تنظیم شود. فرمول‌بندی موردی، پلی است بین نظریه و عمل؛ مدلی مفهومی است که تلاش‌های درمانگر را سازماندهی می‌کند. روان‌درمانی تنها زمانی تأیید می‌شود که توسط یک فرمول‌بندی دقیق و قانع‌کننده پشتیبانی شود. به‌همین‌دلیل، جمعی از متخصصان خبرۀ روان‌درمانی با پیروی از چارچوبی استاندارد و قابل مقایسه، پیشینۀ تاریخی هر رویکرد، چارچوب مفهومی و پایگاه شواهد آن، ملاحظات چند-فرهنگی، مراحل اجراء، کاربرد در طرح‌ریزی و عمل درمانی و منابع آموزشی را در این مرجع بالینی بسیار معتبر و اصولی فراهم کرده‌اند تا برای فرمول‌بندی موردی در تمام رویکردهای اصلی درمانی کاربرد داشته باشد.