روشنگری و بیم و امیدهای روشنفکران در ایران (فلسفه های امید و یاس)

فلسفه‌های امید و یأس «این کتاب بسیار غنی و پیچیده، جهان‌وطنی بودن فرهنگ‌های عالم را در عمل نشان می‌دهد. حتی پس از شکست نازی‌ها در سال 1945، جنبش‌های ایدئولوژیک حامی نازیسم به حیات خود ادامه دادند. میرسپاسی شرح می‌دهد که چگونه جهان تصویری (World-Picture) که خود را اسلام‌گرایی می‌نامد، درواقع از ضد روشنگری غربی ریشه گرفته است. سنت ضد روشنگری که قدمتش به میانۀ عصر روشنگری برمی‌گردد، در قرن بیستم نیروی حیات عظیمی یافت. این سنت در گام نخست پس از جنگ جهانی اول، هنگامی که مارتین هایدگر بینش اگزیستانسیالیستی اولیۀ خود را تغییر ماهیت داد و به پروپاگاندای نازی تبدیل کرد و سپس پس از جنگ جهانی دوم که پیروانش ملغمه‌ای آمادۀ انفجار از سنت «بومی‌گرا» و رادیکالیسم را برای انقلاب اسلامی ایران تدارک دیدند، به اوج خود رسید. میرسپاسی به ما نشان می‌دهد که چگونه این آمیزه زندگی ایرانیان را برای یک نسل تباه کرد و همچنین چگونه روشنفکران ایرانی می‌توانند سرانجام بر آن غلبه کنند.» مارشال برمن، استاد برجستۀ علوم سیاسی، کالج شهر نیویورک علی میرسپاسی استاد مطالعات خاورمیانه و جامعه‌شناسی در دانشکدۀ گالاتین دانشگاه نیویورک است. دموکراسی در ایران مدرن (2010) و تأملی در مدرنیتۀ ایرانی: بحثی دربارۀ گفتمان‌های روشنفکری و سیاست مدرنیزاسیون در ایران (2000) از جمله آثار اوست.