روستای ما

رمان روستای ما، اثری است از نویسنده ای ترک، با مضمون انتقادی و اجتماعی و مربوط به سال هایی است که ترکیه هنوز قدم در راه توسعه نگذاشته بود. مقال، نویسنده این کتاب، از طبقه آسیب پذیر جامعه بود، طبقه ای که زیر سردرگمی و بی توجهی دولتمرداندر سخت ترین شرایط زیستی به سر می برد. به همین دلیل زبان داستانش را از میان این قشر برداشت و باعت شد هم مردم و روشنفکران و هم دنیا را با ادبیات مردمی در ترکیه آشنا کند. با اینکه دولت ترکیه چاپ این کتاب را ممنوع کرد و حتی نام روستای ذکر شده در رمان را تغییر داد ولی سرانجام دولتمردان ترکیه کوشیدند به جای نفی واقعیت ها به بهسازی امور روستاها بیندیشند و توسعه و آبادانی را آغاز کنند. در ابتدای کتاب نوشته شده است: شرق اسم در کرده است. اینجا ناف آناطولی به حساب می آید. هرگاه به گرفتاریهایمان نظر می اندازم و می پرسم که آیا شرق می تواند بدتر از این هم باشد، مو بر اندامم سیخ می شود. اگر خانه یی برای نشستن نباشد، تن پوشی انسان را از سرما محافظت نکند و غذایی شکم را سیر نکند و اندکی سوخت در دسترس نباشد، چگونه می توان با زمستان کلنجار رفت؟ در روستای ما از چیزهایی که بر شمردم، اثری نیست. لباس را شاید هر پنج شش سال یک بار بتوان فراهم کرد. لباسهای تهیه شده از آن نوع است که در تابستان به درد نمی خورد. پوشیدن کت زیاد معمول نیست. همه پیراهن و شلوار به تن می کنند. بعضی از مردان مسن از جایی یک کت کهنه سربازی به اندازه تن خود یافته و رنگ کرده و پوشیده اند. زیر این کت، شلواری لااقل ده ساله و زیرپیراهنی و یا تنها زیرپوشی بر تن دارند. اکثر نعلین پوشیده اند. خیلی کم افراد کفش دارند.