رسالتِ ادبیات و گونه های رنگارنگ داستان با شاهدهای داستانی

داستان‌نويس‌های نوين ايران از آغاز آرمانگرا بودند . نويسنده‌هايی مثل جمالزاده، هدايت، بزرگ علوي و … از نسل اول داستان‌نويس‌های مدرن فارسي معاصر و همچنين، نسل دوم داستان‌نويس‌ها تا انقلاب؛ شايد بتوان گفت ويژگی آرمانگرايی در آثار آنها حرف اول را مي‌زند. حتی نويسنده‌ای چون ابراهيم گلستان كه در كل كارهايش زياد دربند اين آرمانگرايی نيست، در شاهكارش رمان اسرار دره گنج جنی به اين رسالت ادبی روی می‌آورد و در اثری واقع‌گرايی نمادين، حكومت، حاكم خودكامه وقت، سازوكار و يارانش را به سخره می‌گيرد. اين داستان‌نويس‌ها در آثارشان با افشاگری‌ها و پرده‌دری‌ها و درگيری‌ها با محدوديت‌ها و تضييقات حاكم بر جامعه در ستيز بودند و نقاب از چهره دغل و آرايش شده خودكامگان و اياديشان برمی‌داشتند و ستمگری‌ها و ناروايی‌ها و بی‌عدالتی‌هاي حاكم را نشان می‌دادند. بدين ترتيب، تعهد خود را نسبت به مردمان محروم و له شده زير ستم و فشار دولتمندان ادا می‌كردند.