ستارگان بین خورشید و ماه

ستارگان بین خورشید و ماه خاطرات زنی که جان خود و نوزادش را برداشت و به امید آینده ای روشن از کرة شمالی گریخت. لوسیا جانگ در کتاب «ستارگان بین خورشید و ماه» از درد و رنج زیستن در سایه استبداد و خشونت و فقر و قحطی می گوید. او خاطرات خود را به کمک سوزان مک کلیلند، روزنامه نگار تحقیقی و نویسندة کانادایی، نوشته است و در این خاطرات شمه ای از وحشت و فلاکت و اختناق حاکم بر کرة شمالی و زندگی فاجعه بار مردم آن را نمایانده است. لوسیا در سرآغاز این خاطرات خطاب به فرزند خردسالش می گوید: «می خواهم آنچه ما را به ورطه نابودی کشاند، بشناسی؛ و آنچه زنده مان نگه داشته است: یعنی عشق. قرار نبود زنده بمانی. از همان لحظه که نطفه ات بسته شد، هیچ کس تو را نمی خواست: پدرت، خانواده اش، چین، همان کشوری که در آن هستی یافتی و چوسان، جایی که در آن به دنیا آمدی. افراد زیادی کوشیدند نگذارند تو به دنیا بیایی. حتی مادرم از من خواست تو را از بین ببرم. پیش از به دنیا آمدنت، آن زمان که در اردوگاه زندانیان بودم و می دانستم که حزب مجبورم خواهد کرد بچه ای را که باردار بودم سقط کنم، شروع به خواندن ترانه ای کردم. برف سبکی می بارید. از وقتی به چوسان گریخته بودم سرما تمام وجودم را فراگرفته بود. وقتی پشت پنجرة سلولم ایستادم، خورشید را در روزی بی ابر دیدم و تمام وجود سردم پر از گرمی شد. چشم هایم را بستم و آرام خواندم: "روزی روشن آفتابی در راه است".» «ستارگان بین خورشید و ماه» با ترجمه و مقدمه سارا حسینی معینی در بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه منتشر شده است.