تاریخ فلسفه غرب ۴ (عقل گرایان)

قرن هفدهم شاهد تغییر نظری بنیادی در شیوه های اندیشیدن ما دربارۀ خودمان و جهان بود. نظر اطمینان بخش قرون وسطی دربارۀ جهانی زمین ـ مرکز که به صراحت به سود بشر طرح شده بود پیوسته در حال فرسودن بود؛ ولی در همین هنگام خوش بینی تازه ای دربارۀ امکان پرورش تبیینی روشن و جامع در خصوص  چگونگی کار جهان سر بر آورد. این خوش بینی با عزمی برای رسوخ به طبیعت ذهن انسان و نسبت آن با جهان مادّی نیز همراه بود. جان کاتینگهام ‌با توجه به همین زمینۀ فکری کوشش های سه فیلسوف بزرگ «عقل گرا» ـــ دکارت، اسپینوزا، لایبنیتس ـــ را پی می گیرد که برای دست و پنجه نرم کردن با نقش تازۀ انسان در طبیعت و فراهم کردن فهمی یکدست از واقعیت به طرح نظام های نوین فلسفه پرداختند. او نخست درصدد نشان دادن این امر است که اندیشه های آنان تا چه اندازه از نزدیک به یکدیگر مربوط اند، و سپس به تحلیل شیوه های دست و پنجه نرم کردن آنان با مباحث مناقشه انگیزی همچون نسبت میان ذهن و بدن و طبیعت جوهر و نحوۀ رسیدن به آزادی و زندگی پربار انسانی می پردازد. او به شیوه ای سخت انتقادی اندیشه های آنان را می سنجد و، در انجام دادن این کار، توانایی آنان را در پرداختن به مباحث بزرگ فلسفیی آشکار می کند که امروز هنوز بسیار زنده اند. مطالعه 20صفحه ابتدایی کتاب