تاریخ فلسفه غرب ۵ (تجربه گرایان)

«یکی از مناقشات تاریخی بزرگ در فلسفه» توصیفی بود که برتراند راسل برای ستیز ایدئولوژیکی میان عقل گرایان و تجربه گرایان برگزید، یعنی ستیز میان عقل و تجربه در مقام منابع شناخت و تصورات یا اندیشه ها. ولی ر. ا. وولهاوس در این تحقیق دربارۀ تجربه گرایان چندان دل مشغول توجیه این برچسب های قراردادی در خصوص مطرح کردن اندیشه های فلسفی حاکم نیست و این اجازه را می دهد که آن اندیشه ها خود از جانب خویش سخن بگویند. نویسنده با قرار دادن فیلسوفان تجربه گرا در بستر فرهنگی معاصرشان رویکردهای متنوع آنان به فلسفه را می آزماید. او در وهلۀ نخست بر روی شخصیت های اصلی ـــ بیکن، هابز، لاک، بارکلی و هیوم ـــ تمرکز می کند اما از فیلسوف فرانسوی به ناحق مورد غفلت قرار گرفته پی یر گاساندی نیز بحث می کند و فصلی را به «انجمن سلطنتی لندن برای بهبود دانش طبیعی» اختصاص می دهد که در دهۀ 1660 بنیاد شد. او، در حالی که بر روی سهم آنها در «فلسفۀ نوین» قرن هفدهم تمرکز می کند، که در وهلۀ نخست به بحث از طبیعت شناخت و علم تجربی می پرداختند، جنبه های اخلاقی و سیاسی کار آنان را نیز برجسته می کند و بر اهمیت اندیشه های آنان برای تفکر قرن بیستم تأکید می ورزد. مطالعه 20 صفحه ابتدایی کتاب