زندگی عزیز

زندگی عزیز از جهتی با مجموعه داستان‌های دیگر آلیس مونرو تفاوت دارد. او در یادداشتی یادآوری کرده است که: «چهار قطعه‌ی پایانی این کتاب درواقع داستان نیستند. بخش جداگانه‌ای را تشکیل می‌دهند که حس‌وحال زندگی‌نامه‌ی شخصی را دارند.». او در داستان «زندگی عزیز» به خانه‌ای که کودکی را در آن گذرانده باز می‌گردد، هنگامی که مادرش معلم مدرسه بود و پدرش مزرعه‌دار. داستان «شب» شرح بی‌خوابی‌های او در کودکی است. در آن زمان او با خواهرش در اتاقی می‌خوابیدند که آن‌قدر کوچک بود که ناچار تختی دو طبقه در آن گذاشته بودند. او در طبقه‌ی بالا می‌خوابید. «صداها» روایت مجلس رقصی است که مونرو در کودکی با مادرش به آن رفته بود. مجلس رقص نیمه‌کار تمام می‌شود، چون زن بی‌آبرویی هم با دخترش به آن دعوت شده بود. در میان این چهار خاطره-داستان، «چشم» از همه باشکوه‌تر است. این داستان مربوط به اولین باری است که مونرو کالبد بی‌جان یک انسان را می‌بیند. مطالب مرتبط: آلیس مونرو، چخوف عصر ما