۴۱ اثر در کتاب‌جم
جمال میرصادقی داستان‌نویس و منتقد ادبی ایرانی است که هم داستان‌ها و رمان‌هایی صمیمی درباره‌ی زندگی مردم تهران نوشته و هم کتاب‌هایی مثل عناصر داستان و شناخت داستان که سال‌ها منبع اصلی آموزش داستان‌نویسی به فارسی بوده‌اند. آثارش برای خواننده‌ی داستان و هنرجوی نویسندگی هر دو خواندنی است.
جمال میرصادقی داستان‌نویس، رمان‌نویس و منتقد ادبی ایرانی است که نامش برای هر کسی که بخواهد داستان‌نویسی را جدی یاد بگیرد آشنا است. او هم داستان‌های کوتاه و رمان‌های خواندنی درباره‌ی زندگی مردم تهران نوشته و هم کتاب‌هایی مثل «عناصر داستان» که سال‌ها منبع اصلی آموزش داستان‌نویسی به فارسی بوده است. در این صفحه با زندگی، آثار داستانی و کتاب‌های نظری او آشنا می‌شوید و می‌فهمید از کدام کتاب شروع کنید.
میرصادقی از نسلی است که داستان کوتاه فارسی را پس از صادق هدایت و صادق چوبک و جلال آل‌احمد ادامه داد و پخته‌تر کرد. اما اهمیت او فقط در داستان‌هایش نیست؛ او یکی از نخستین کسانی بود که اصول داستان‌نویسی را به شکلی منظم و قابل آموزش به زبان فارسی نوشت و چند نسل از نویسنده‌های جوان از کتاب‌هایش درس گرفتند.
جمال میرصادقی در سال ۱۳۱۲ در تهران به دنیا آمد. او در محله‌های قدیمی تهران بزرگ شد و همین محله‌ها، با کوچه‌های باریک، خانه‌های حیاط‌دار و آدم‌های طبقه‌ی متوسط و فرودست، بعدها فضای اصلی بسیاری از داستان‌هایش شدند.
او در دانشگاه تهران ادبیات فارسی خواند و از جوانی نوشتن داستان را شروع کرد. داستان‌هایش در مجله‌های ادبی آن روزگار منتشر می‌شد و خیلی زود به عنوان نویسنده‌ای جدی شناخته شد. میرصادقی در کنار نوشتن، سال‌ها کار اداری و فرهنگی هم داشت و بخشی از زندگی‌اش را صرف آموزش داستان‌نویسی به جوان‌ها کرد.
کارنامه‌ی او دو بخش اصلی دارد: بخش داستانی، شامل مجموعه‌داستان‌ها و رمان‌ها، و بخش نظری، شامل کتاب‌هایی درباره‌ی شناخت و نقد داستان. کمتر نویسنده‌ای در ایران هست که در هر دو زمینه به این اندازه پرکار و اثرگذار بوده باشد.
برای فهم زندگی‌نامه جمال میرصادقی باید به فضای ادبی ایران در دهه‌های سی و چهل خورشیدی برگشت. در آن سال‌ها داستان کوتاه فارسی دوران پرجنب‌وجوشی را می‌گذراند. نویسنده‌های جوان زیر تأثیر هدایت و نویسنده‌های غربی، دنبال شیوه‌های تازه‌ی روایت بودند و مجله‌های ادبی، محل اصلی انتشار این تجربه‌ها بود.
میرصادقی در همین فضا رشد کرد. او به ادبیات جهان علاقه‌ی زیادی داشت و آثار نویسنده‌های بزرگ داستان کوتاه را با دقت می‌خواند. اما برخلاف برخی هم‌نسلانش، به تقلید از سبک‌های غربی بسنده نکرد و کوشید زندگی واقعی مردم ایران، به‌ویژه مردم تهران، را با زبانی ساده و صمیمی روایت کند.
نخستین مجموعه‌داستان‌هایش در دهه‌ی چهل منتشر شد و رمان «درازنای شب» یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار داستانی او است. در سال‌های بعد، او همچنان داستان می‌نوشت و هم‌زمان کار روی کتاب‌های نظری را آغاز کرد؛ کتاب‌هایی که بعدها نامش را میان دانشجویان ادبیات و هنرجویان داستان‌نویسی ماندگار کرد.
یکی از نکته‌های جالب زندگی میرصادقی، همکاری‌اش با همسرش میمنت میرصادقی است. آن دو با هم «واژه‌نامه‌ی هنر داستان‌نویسی» را نوشتند؛ کتابی مرجع که اصطلاح‌های داستان‌نویسی را به فارسی توضیح می‌دهد. این همکاری نشان می‌دهد که ادبیات برای او فقط یک شغل نبود، بلکه بخشی از زندگی خانوادگی‌اش هم بود.
داستان‌های جمال میرصادقی معمولا در دسته‌ی ادبیات واقع‌گرا جای می‌گیرند. او آدم‌های معمولی را می‌نویسد: کارمندهای کم‌درآمد، زن‌های خانه‌دار، جوان‌های سرگردان، پیرمردها و پیرزن‌های تنها، بچه‌هایی که در کوچه بزرگ می‌شوند. این آدم‌ها قهرمان نیستند و ماجراهای عجیبی هم برایشان اتفاق نمی‌افتد، اما میرصادقی در زندگی ساده‌شان لحظه‌هایی پیدا می‌کند که تلخی، تنهایی یا امید را نشان می‌دهند.
ویژگی دیگر او، توجه دقیق به جزئیات است. در داستان‌هایش اشیای خانه، صداهای کوچه، رنگ آسمان تهران و حرف‌های روزمره‌ی مردم جان دارند. این جزئیات به خواننده کمک می‌کند تا فضای تهران قدیم را با تمام وجود حس کند.
میرصادقی به ساختار داستان هم اهمیت زیادی می‌دهد. چون خودش نظریه‌پرداز داستان بود، داستان‌هایش معمولا ساختاری سنجیده دارند: زاویه‌ی دید با دقت انتخاب شده، شخصیت‌ها با ظرافت پرداخته شده‌اند و پایان‌ها اغلب باز و تأمل‌برانگیزند. خواندن داستان‌های او برای کسی که می‌خواهد داستان‌نویسی یاد بگیرد، مثل دیدن کلاس عملی پس از درس نظری است.
زبان او ساده، روان و بی‌تکلف است. او از واژه‌های دشوار و جمله‌های پیچیده پرهیز می‌کند و ترجیح می‌دهد داستان، خودش حرف بزند. همین سادگی باعث شده داستان‌هایش برای خواننده‌های امروز هم خواندنی بمانند.
در کتاب‌جم مجموعه‌ای از کتاب‌های جمال میرصادقی موجود است؛ از آثار داستانی گرفته تا کتاب‌های نظری. فهرست کامل را در همین صفحه می‌بینید و قیمت روز و موجودی هر کتاب کنار آن آمده است. برخی از عنوان‌ها:
ناشرانی مثل اشاره، سخن و لوگوس کتاب‌هایی از او منتشر کرده‌اند. پیش از سفارش، توضیح هر کتاب را بخوانید تا بدانید داستانی است یا آموزشی.
شاید مهم‌ترین میراث جمال میرصادقی برای نسل‌های بعد، کتاب‌های نظری او باشد. «عناصر داستان» مشهورترین آن‌ها است و سال‌ها در دانشگاه‌ها و کلاس‌های داستان‌نویسی به عنوان منبع اصلی تدریس شده است. این کتاب عناصری مثل پیرنگ، شخصیت، زاویه‌ی دید، گفت‌وگو، صحنه، لحن و درون‌مایه را با مثال‌های فراوان از داستان‌های فارسی و خارجی توضیح می‌دهد.
«شناخت داستان» و «فرهنگ داستان» که در کتاب‌جم موجودند، در همین مسیر قرار دارند. این کتاب‌ها به خواننده کمک می‌کنند داستان را نه فقط بخواند، بلکه بفهمد و تحلیل کند. اگر دانشجوی ادبیات هستید، اگر در کلاس داستان‌نویسی شرکت می‌کنید یا حتی اگر فقط می‌خواهید خواننده‌ی دقیق‌تری شوید، این کتاب‌ها به کارتان می‌آیند.
«زاویه دید قصه‌ها و رمانس‌ها» هم کتابی تخصصی‌تر است که یکی از عناصر داستان را در گونه‌های کهن‌تر روایت بررسی می‌کند. میرصادقی در کتاب‌هایش میان قصه، رمانس، داستان کوتاه و رمان تفاوت می‌گذارد و نشان می‌دهد که هر کدام از این گونه‌ها قواعد خاص خودشان را دارند.
نکته‌ی مهم درباره‌ی این کتاب‌ها این است که با زبانی ساده و قابل فهم نوشته شده‌اند. میرصادقی نمی‌خواست نظریه را پیچیده کند؛ می‌خواست آن را در دسترس همه قرار دهد. به همین دلیل کتاب‌هایش برای مبتدی‌ها هم خواندنی است.
داستان کوتاه قالب محبوب جمال میرصادقی است. او در طول زندگی چندین مجموعه‌داستان منتشر کرد و «داستان‌های شنبه» و «داستان‌های دوشنبه» که در کتاب‌جم هستند، نمونه‌هایی از این بخش کارنامه‌ی او هستند.
داستان‌های کوتاه او اغلب برش‌هایی از زندگی روزمره‌اند. یک عصر معمولی، یک دیدار کوتاه، یک خاطره‌ی کودکی یا یک لحظه‌ی دلتنگی، دستمایه‌ی داستان‌هایی می‌شود که در چند صفحه، تصویری کامل از یک زندگی می‌دهند. خواننده پس از تمام کردن داستان، حس می‌کند چیزی مهم را دیده که در شلوغی زندگی از چشمش افتاده بود.
«این شکسته‌ها» هم شکل جالبی دارد: داستان‌های به هم پیوسته. یعنی هر داستان مستقل است، اما شخصیت‌ها و فضاها در داستان‌های مختلف تکرار می‌شوند و در کنار هم، تصویری بزرگ‌تر می‌سازند. این قالب، جایی میان مجموعه‌داستان و رمان قرار دارد و خواندنش تجربه‌ی متفاوتی است.
جمال میرصادقی رمان هم نوشته است. «درازنای شب» یکی از شناخته‌شده‌ترین رمان‌های او است و داستان جوانی را روایت می‌کند که در تهران سال‌های گذشته با تنهایی، سردرگمی و جست‌وجوی معنا دست‌وپنجه نرم می‌کند. این رمان تصویری صادقانه از نسلی است که میان سنت و تجدد سرگردان بود.
«بادها خبر از تغییر فصل می‌دهند» هم از دیگر رمان‌های او است که به دوره‌ای پرتنش از تاریخ معاصر ایران می‌پردازد. رمان‌های میرصادقی مثل داستان‌های کوتاهش، به آدم‌های معمولی و تجربه‌های روزمره‌شان توجه دارند، اما فضای بیشتری برای پرداختن به گذر زمان و تغییرهای اجتماعی دارند.
اگر داستان‌های کوتاه او را دوست داشتید، رمان‌هایش را هم امتحان کنید. در رمان‌ها، شما فرصت دارید مدت بیشتری با شخصیت‌ها بمانید و دنیای آن‌ها را عمیق‌تر بشناسید.
انتخاب اولین کتاب به هدف شما بستگی دارد:
پیشنهاد ما این است که اگر هنرجوی داستان‌نویسی هستید، کتاب‌های نظری و داستانی او را کنار هم بخوانید. این‌طوری می‌بینید که نویسنده چطور اصولی را که در کتاب‌های نظری توضیح داده، در داستان‌های خودش به کار برده است.
اگر عبارت «بهترین کتاب‌های جمال میرصادقی» را جست‌وجو کنید، احتمالا اول با «عناصر داستان» روبه‌رو می‌شوید. این کتاب بی‌شک پرخواننده‌ترین اثر او است و جایگاه ویژه‌ای در آموزش ادبیات داستانی در ایران دارد.
در بخش داستانی، «درازنای شب» معمولا به عنوان یکی از برجسته‌ترین آثار او نام برده می‌شود. مجموعه‌داستان‌هایش هم میان علاقه‌مندان داستان کوتاه فارسی طرفداران زیادی دارد. کتاب‌های مرجعی مثل «فرهنگ داستان» و «واژه‌نامه‌ی هنر داستان‌نویسی» هم برای پژوهشگران و نویسنده‌ها کتاب‌هایی همیشگی‌اند.
در نهایت، بهترین کتاب برای شما بستگی دارد به این‌که از ادبیات چه می‌خواهید: لذت خواندن داستان یا یاد گرفتن هنر نوشتن آن.
پیش از آن‌که کتاب‌های جمال میرصادقی منتشر شوند، منابع فارسی منظم برای یادگیری داستان‌نویسی بسیار کم بود. نویسنده‌های جوان یا باید ترجمه‌های پراکنده را می‌خواندند یا به تجربه و آزمون و خطا تکیه می‌کردند. کتاب‌های او این خلأ را تا حد زیادی پر کردند.
او در کتاب‌هایش اصطلاح‌های داستان‌نویسی را به فارسی دقیق و روشن تعریف کرد و برای هر کدام از داستان‌های فارسی و خارجی نمونه آورد. این کار باعث شد زبان مشترکی میان نویسنده‌ها، منتقدها و مدرسهای داستان‌نویسی شکل بگیرد. امروز وقتی در یک کارگاه داستان‌نویسی درباره‌ی پیرنگ یا زاویه‌ی دید حرف می‌زنند، بخشی از این واژگان مدیون کار او است.
میرصادقی خودش هم سال‌ها در کارگاه‌ها و کلاس‌های داستان‌نویسی تدریس کرد و نویسنده‌های جوان بسیاری از راهنمایی‌اش بهره بردند. به همین دلیل، بسیاری او را نه فقط نویسنده، بلکه معلم نسلی از داستان‌نویسان ایرانی می‌دانند.
تهران در آثار جمال میرصادقی حضوری پررنگ دارد. اما این تهران، تهران برج‌ها و بزرگراه‌ها نیست؛ تهران محله‌های قدیمی، کوچه‌های خاکی، خانه‌های حیاط‌دار با حوض و درخت، مغازه‌های کوچک و همسایه‌هایی است که همدیگر را می‌شناسند.
خواندن داستان‌های او برای کسی که تهران را فقط در شکل امروزی‌اش دیده، مثل سفری در زمان است. شما با خواندن این داستان‌ها می‌فهمید که زندگی در این شهر چند دهه پیش چه شکلی داشته و آدم‌هایش با چه دغدغه‌ها و امیدهایی زندگی می‌کردند.
در عین حال، این تهران قدیمی فقط نوستالژی نیست. میرصادقی فقر، تنهایی و ناکامی آدم‌ها را هم بی‌پرده نشان می‌دهد. او شهر را با همه‌ی زیبایی‌ها و تلخی‌هایش روایت می‌کند و همین صداقت است که داستان‌هایش را ماندگار کرده است.
کسی که برای اولین بار سراغ کتاب‌های آموزشی این نویسنده می‌رود، با چند مفهوم پایه آشنا می‌شود که در ادامه به‌طور خلاصه مرورشان می‌کنیم. دانستن این مفهوم‌ها حتی برای خواننده‌ای که قصد نوشتن ندارد هم مفید است، چون باعث می‌شود داستان‌ها را عمیق‌تر بفهمد.
پیرنگ یعنی رشته‌ی رویدادهایی که با رابطه‌ی علت و معلول به هم وصل شده‌اند. تفاوت پیرنگ با خلاصه‌ی داستان در همین «چرا» است: خلاصه می‌گوید چه اتفاقی افتاد، پیرنگ می‌گوید چرا افتاد.
شخصیت آدم‌هایی هستند که داستان را می‌سازند. در این کتاب‌ها یاد می‌گیرید که شخصیت ساده و شخصیت جامع چه تفاوتی دارند، شخصیت ایستا و پویا کدام‌اند و نویسنده چطور با رفتار، گفت‌وگو و توصیف، شخصیتی باورپذیر می‌سازد.
زاویه‌ی دید یعنی داستان از چشم چه کسی روایت می‌شود. راوی اول شخص، سوم شخص محدود، دانای کل و شکل‌های دیگر هر کدام امکان‌ها و محدودیت‌های خاص خودشان را دارند. این موضوع آن‌قدر مهم است که یک کتاب کامل به آن پرداخته شده است.
صحنه و فضا زمان و مکانی است که داستان در آن می‌گذرد و حال‌وهوایی که به خواننده منتقل می‌شود. لحن نگرش نویسنده یا راوی به موضوع است و درون‌مایه فکر اصلی‌ای است که داستان، بی‌آن‌که مستقیم بگوید، به آن اشاره می‌کند.
خوبی کتاب‌های آموزشی این نویسنده آن است که هر کدام از این مفهوم‌ها را با نمونه‌هایی از داستان‌های واقعی توضیح می‌دهند. خواننده هم نظریه را یاد می‌گیرد و هم با شمار زیادی از داستان‌های خوب فارسی و جهانی آشنا می‌شود. به این ترتیب، این کتاب‌ها خودشان راهی برای پیدا کردن کتاب‌های تازه‌ی خواندنی هم هستند.
اگر قصد دارید با کمک این کتاب‌ها نوشتن را یاد بگیرید، چند پیشنهاد ساده می‌تواند مسیرتان را هموارتر کند. اول این‌که کتاب‌های نظری را یک‌باره و پشت سر هم نخوانید. هر فصل را بخوانید، بعد چند داستان کوتاه پیدا کنید و همان عنصر را در آن‌ها جست‌وجو کنید. مثلا پس از خواندن فصل زاویه‌ی دید، از خودتان بپرسید راوی هر داستان کیست و اگر عوض می‌شد، داستان چه تغییری می‌کرد.
دوم این‌که تمرین نوشتن را فراموش نکنید. نظریه بدون تمرین، مثل یاد گرفتن شنا از روی کتاب است. پس از یاد گرفتن هر مفهوم، یک صفحه بنویسید و آن مفهوم را در عمل امتحان کنید. یک صحنه را یک بار از زبان اول شخص و یک بار از زبان سوم شخص بنویسید و تفاوتش را ببینید.
سوم این‌که داستان‌های خود نویسنده را هم بخوانید. دیدن این‌که کسی که این اصول را نوشته، در داستان‌های خودش چطور با آن‌ها کار کرده، درسی است که هیچ کتاب نظری نمی‌تواند به‌تنهایی بدهد. گاهی می‌بینید که او آگاهانه یک قاعده را شکسته تا اثری خاص بگذارد و همین، معنای واقعی تسلط بر قاعده‌ها است.
و در نهایت، کتاب‌های مرجع را کنار دستتان نگه دارید. وقتی در جلسه‌ی نقد یا در خواندن یک مقاله‌ی ادبی به اصطلاحی برخوردید که معنایش را دقیق نمی‌دانید، فرهنگ‌های داستانی بهترین جا برای پیدا کردن پاسخ هستند.
نسلی که این نویسنده به آن تعلق دارد، در دوره‌ای کار کرد که داستان کوتاه فارسی از آزمایش‌های اولیه گذشته بود و داشت به بلوغ می‌رسید. نویسنده‌های این نسل دیگر فقط دنبال تقلید از غرب یا تکرار الگوی هدایت نبودند؛ آن‌ها می‌خواستند زبان و فرم خاص خودشان را پیدا کنند.
برخی از آن‌ها به سوی تجربه‌های فرمی و ذهنی رفتند، برخی به روستا و حاشیه‌ی شهرها، و برخی به روایت زندگی طبقه‌ی متوسط شهری پرداختند. مجله‌های ادبی، محفل‌های کتاب‌خوانی و نشست‌های نقد، محل گفت‌وگوی این نویسنده‌ها بود و حاصل این دوره، مجموعه‌ای از بهترین داستان‌های کوتاه تاریخ ادبیات فارسی است.
خواندن آثار این نسل برای خواننده‌ی امروز دو فایده دارد: هم با داستان‌های خوب آشنا می‌شود و هم می‌فهمد ادبیات امروز ایران از کجا آمده است. اگر به این دوره علاقه دارید، پیشنهاد می‌کنیم آثار نویسنده‌های هم‌نسل را هم کنار هم بخوانید و تفاوت صداهایشان را ببینید.
کتاب‌های این صفحه مخاطبان گوناگونی دارند. دانشجویان رشته‌ی ادبیات فارسی و رشته‌های هنری، که در درس‌هایی مثل ادبیات داستانی یا نقد ادبی به منابع منظم نیاز دارند، از کتاب‌های نظری بیشترین بهره را می‌برند. هنرجویان کارگاه‌های داستان‌نویسی هم این کتاب‌ها را به عنوان مرجع اصلی کلاس‌هایشان می‌شناسند.
معلم‌ها و مدرسهای ادبیات هم می‌توانند از نمونه‌ها و تعریف‌های این کتاب‌ها برای آماده کردن درس استفاده کنند. منتقدان و پژوهشگران، کتاب‌های مرجع را برای دقیق کردن اصطلاح‌ها به کار می‌برند.
و البته خواننده‌ی عادی که فقط از خواندن داستان لذت می‌برد، در مجموعه‌داستان‌ها و رمان‌ها تصویری گرم و واقعی از زندگی مردم پیدا می‌کند. برای این گروه، داستان‌های کوتاه نقطه‌ی شروع مناسب‌تری است، چون می‌شود هر کدام را در یک نشست خواند و با حال‌وهوای نویسنده آشنا شد.
اگر کتابی را برای هدیه به یک دوست اهل قلم انتخاب می‌کنید، یکی از کتاب‌های آموزشی هدیه‌ای کاربردی و ماندگار است؛ کتابی که سال‌ها در کتابخانه‌ی او می‌ماند و بارها به آن مراجعه می‌کند.
برای خانواده‌هایی که می‌خواهند نوجوانانشان با ادبیات فارسی آشنا شوند هم این داستان‌ها گزینه‌ی مناسبی هستند. زبانشان ساده است، موضوع‌هایشان انسانی است و تصویری از گذشته‌ی شهر و جامعه می‌دهند که نوجوان امروز کمتر جایی آن را می‌بیند. خواندن آن‌ها می‌تواند بهانه‌ای برای گفت‌وگو میان نسل‌ها درباره‌ی این باشد که زندگی چند دهه پیش چه شکلی داشت و چه چیزهایی تغییر کرده است.
جمال میرصادقی در کنار نویسنده‌هایی مثل غلامحسین ساعدی، بهرام صادقی و هوشنگ گلشیری، از نسلی است که داستان مدرن فارسی را پس از هدایت شکل دادند. هر کدام از این نویسنده‌ها راه خودشان را رفتند و میرصادقی با واقع‌گرایی آرام و انسانی‌اش، جایگاه خاص خودش را پیدا کرد.
آنچه او را از بسیاری از هم‌نسلانش متمایز می‌کند، پیوند دادن نوشتن و آموزش است. کمتر نویسنده‌ای در ایران توانسته هم داستان‌های قابل توجهی بنویسد و هم کتاب‌های نظری ماندگار. همین دوگانگی باعث شده نام او هم در تاریخ داستان فارسی و هم در تاریخ نقد ادبی ثبت شود.
در کتاب‌جم می‌توانید نسخه‌ی چاپی کتاب‌های جمال میرصادقی را آنلاین سفارش بدهید. فهرست همین صفحه، نام ناشر، قیمت روز و موجودی به‌روز هر کتاب را نشان می‌دهد و موجودی‌ها هر روز بررسی می‌شوند.
برای پیدا کردن کتاب‌های مرتبط، این دسته‌ها را ببینید: نقد و نظریه ادبی برای کتاب‌های آموزشی و تحلیلی دیگر، مجموعه داستان ایرانی برای داستان‌های کوتاه نویسنده‌های ایرانی، رمان ایرانی برای رمان‌های فارسی و جستار و ناداستان ادبی برای نوشته‌های ادبی غیرداستانی.
او در سال ۱۳۱۲ در تهران به دنیا آمد و در محله‌های قدیمی همین شهر بزرگ شد.
در بخش نظری «عناصر داستان» و در بخش داستانی رمان «درازنای شب» از شناخته‌شده‌ترین آثار او هستند.
«شناخت داستان» و «عناصر داستان» برای شروع مناسب‌اند و «فرهنگ داستان» مرجعی خوب برای مراجعه‌ی بعدی است.
بیشتر داستان‌هایش درباره‌ی زندگی آدم‌های معمولی، به‌ویژه در تهران قدیم، است و تنهایی، فقر، امید و روابط انسانی را روایت می‌کند.
یعنی داستان‌هایی که هر کدام مستقل‌اند، اما شخصیت‌ها یا فضاهای مشترک دارند و در کنار هم تصویری بزرگ‌تر می‌سازند؛ مثل کتاب «این شکسته‌ها».
بله. زبان این کتاب‌ها ساده است و با مثال‌های فراوان نوشته شده‌اند، پس برای کسانی که تازه با داستان‌نویسی آشنا می‌شوند هم قابل استفاده‌اند.
جمال میرصادقی هم داستان‌نویس است و هم معلم داستان‌نویسی. داستان‌هایش تصویری صادق و انسانی از زندگی مردم معمولی تهران می‌دهند و کتاب‌های نظری‌اش راهنمای چند نسل از نویسنده‌های ایرانی بوده‌اند.
چه بخواهید از خواندن داستان‌های کوتاه و رمان‌های فارسی لذت ببرید و چه بخواهید هنر داستان‌نویسی را یاد بگیرید، کتاب‌های او همراه خوبی برایتان خواهند بود. همین حالا فهرست کتاب‌های این صفحه را ببینید، قیمت روز و موجودی را بررسی کنید و نسخه‌ی چاپی کتاب دلخواهتان را از کتاب‌جم سفارش بدهید.
