یک اشتباه صادقانه*

استن چی؟ ماج شاید بشه من خودم تنها برم! استن ای گاو خودخواه! پس من چی؟ اون‌‌وقت کی آشپزی کنه؟ لابد کلفت – نوکرهای لعنتی‌‌مون؟ ماج می‌‌تونم برات ساندویچ درست کنم، کمی هم هله هوله بذارم- که گرسنه نمونی؟ استن تو دیگه آخرشی ملعون، مگه نه؟ انگار این خودش به اندازه کافی بد نیست که سی سال و خرده‌‌ای مجبور بوده‌‌م دستپخت مزخرفت رو تحمل کنم و به شکمم صدمه بزنم- چند بار داشتی من رو راهی بیمارستان لعنتی می‌‌کردی- حالا می‌‌خوای اینقدر به‌‌م گشنگی بدی تا بمیرم. ماج اما، استن، من می‌‌تونم ـ (ناگهان با صدایی که می‌‌شنود، حواسش پرت می‌‌شود.) گوش کن! باز خودشه! استن چی خودشه؟ ماج اون موش گندهه. نمی‌‌شنوی؟ استن نه، نمی‌‌شنوم. ماج گوش کن! (مکث) داره ناخن می‌‌کشه... یا چیزی می‌‌جوه یا یه همچین چیزی. استن اوه، آره، می‌‌تونم بشنوم. یه همچین چیزی هم دارم که به‌‌ش بگم: «شام لعنتی من کو؟» ماج اون یه موشه، استن! یه موش گنده! اون‌‌ها وحشتناکند. من نمی‌‌خوام یه موش گنده تُو خونه‌‌م داشته باشم، هرگز؟ استن قبلاً هم به‌‌ت گفتم، از اون موش‌‌های گنده نیست- یه موش کوچیک خونگیه. و اگه اون گربه‌‌ی چاقِ تنبلِ پرخورت اینقدر به درد نخوره که نمی‌‌تونه اون رو بگیره، باید کار هر دوشون رو با هم تموم کنیم. ماج این‌‌جوری نباش، استن. ماکسی دست خودش نیست. احتمالاً یه موش براش جذاب نیست. اون فقط غذاهای کنسروی می‌‌خوره، می‌‌دونی؟ فکر می‌‌کنم، اون غریزه‌‌ی حیوانی‌‌ش رو از دست داده. استن آره خب، من هم فقط غذای کنسروی می‌‌خورم، ولی غریزه حیوانی‌‌م رو از دست ندادم، مگه نه؟- دارم از گشنگی تلف می‌‌شم. شام چی داریم؟