بکت و چوران

خاستگاه ارتباط میان بکت و چوران را باید در بریدگی از جهان، وطن، دیگران و اساساً نومیدی نسبت به هرگونه ارتباط جست. چوران نویسنده‌ای دگراندیش و مطرود بود که مسئولیت نویسنده را نوشتن در میانۀ ویرانه‌ها و انحطاط زمانه می‌دانست. یأس و نومیدی در آثار چوران نه چون محتوا و درون‌مایۀ متن، بلکه به ماهیت خود نوشتن شکل می‌بخشد. خواندن آثار چوران تجربۀ تعلیق در میانۀ سقوط است، اما چه‌بسا کاراکترهای بکت خود را از همین سقوط نیز محروم می‌بینند. بکت نویسندۀ پساویرانه‌ها و پساآخرالزمانی است که حتی امید و نومیدی نیز دیگر مسئلۀ شخصیت‌های نمایشنامه‌ها و داستان‌های او نیستند. بکت و چوران نویسندگان تبعیدی، مهاجر و بی‌موطن‌اند که اگرچه در فرانسه سرپناهی می‌یابند، زیستن در سرپناه‌ها هم چیزی از آوارگی آن‌ها نمی‌کاهد. فرم گزین گویه‌وار و جستارگونۀ آثار آن دو، حکایت از همین خشونت ناتمام و ناممکنی نوشتن در میانۀ نوشتن دارد.