در انتظار آخرین اتوبوس - چگونه پیش از آنکه دیر شود خوب زندگی کنیم

وقتی که می میریم به کجا می رویم؟ آیا جایی برای رفتن هست؟ ریچارد هالووی، سراسقف اسکاتلند که اکنون دهه نود زندگی خود را سپری می کند، بر بالین بسیاری از زنان و مردان در حال احتظار نشسته و به آنها کمک کرده تا در آرامش جان خود را تسلیم کنند. او در کتاب خود به نام، در انتظار آخرین اتوبوس، با دیدی مثبت و عمیق به ما می گوید چه درس هایی می توان از مرگ آموخت: در می یابیم که جسم ما در حال از بین رفتن است، به شکست هایمان در زندگی فکر می کنیم و می توانیم دیگران و خودمان را ببخشیم. با خواندن این کتاب در می یابیم که با پذیرفتن مرگ، نه تنها به معنای زندگی خودمان بلکه به معنای زندگی در کل فکر خواهیم کرد. در بخشی از کتاب در انتظار آخری اتوبوس می خوانید: کلیسای قرون وسطایی سنت مری مگدالن در ناتینگها مشایر انگلیس عمارتی بسیار بزرگ است؛ آ نقدر بزرگ که مجبورید برای دیدن یکی از جالب ترین ویژگی هایش، بسیار بادقت و تیزبینانه آن را نگاه کنید تا از نظرتان مخفی نماند. این ساختمان در قرن پانزدهم ساخته شده است. در آن دوران، انگلستان کشوری کاتولیک مذهب بود و مردم به شدت نگران اتفاقاتی بودند که قرار بود پس از مرگ با آ نها مواجه شوند. اعتقاد بر این بود که زندگی آن جهانی و جایی که قرار است پس از مرگ بدانجا بروید، دقیقاً بستگی به زندگی این جهانی شما دارد. و بهشت، دورنمایی از کامل ترین و بی نقصترین نوع زندگی ازلی و ابدی در نظر گرفته می شد و گناهکاران هم ملعونین جاویدان جهنم بودند - البته پرواضح است که تفاوتی بس چشمگیر بین عاقبت این دو گروه دیده می شود. گروه اول در لذت و خوشی بی حدوحصر و گروه دوم در عذاب و شکنجه ای بی پایان قرار می گرفتند. اما جای نگرانی نبود، چون کلیسا همیشه راه هایی پیدا می کرد تا تعالیم سخت و مشق را ملایمتر و قابل تحمل تر کند و آنچه بعداً اتفاق افتاد این بود که آ نها خانه ای در بین راه بهشت و جهنم از خودشان ابداع کردند که به زبان لاتین به آن "محلی برای تطهیر" گفته می شد. این عالم نوساخته، در عقاید آن دوران، درست شبیه رختشوی خانه ای معنوی عمل می کرد که در آنجا گناهکارانی که روحشان را در زندگی زمینی، با گناه، چرک و آلوده کرده بودند، به مرور لکه ها و آلودگی ها را از روح خود پاک می کردند و پس از مدتی دوباره همان پاکی و طهارت اولیه را به دست می آوردند.