نازک دل و دو داستان دیگر

دربارۀ کتاب داستانِ بسیار نافذِ نازک‌دل به سال‌های کارآموزیِ داستایِفسکی تعلق دارد، زمانی که او تنها 27 سال سن داشت. روان‌شناسیِ ماهرانه و هنر بی‌نقصش در تدبیر موضوع، آن را به رمان‌های سال‌های بعدش مرتبط می‌کند، بخصوص ابله و همیشه شوهر. این داستان معمولاً به‌عنوانِ تراژدی مرد جوانی شناخته می‌شود که رؤیای جهان شادِ همگانی‌اش’ آن‌قدر اثر قدرتمندی بر او می‌گذارد که نمی‌تواند به خود اجازه بدهد که شادی شخصیِ ازدواجش با زنی جوان، زیبا، و پارسا را داشته باشد، بنابراین دیوانه می‌شود. نازک‌دل شاید، در کنار بیچارگان، مهم‌ترین اثری باشد که داستایِفسکی قبل از تبعید به سیبری خلق کرده است. داستانی سراسر امید و دلهره و ترس که شخصیت‌های آن یکسره در نبردی هولناک به‌ سر می‌برند. دربارۀ نویسنده فئودور داستایِفسکی (1881-1821) نویسندة پرآوازة روس و خالق درخشان‌ترین رمان‌های تاریخ ادبیات است. پدرش پزشک بود و مادرش دختر بازرگانی اهل مسکو. به دانشکدة نظامی وارد شد، اما استعفا داد تا نویسندگی کند. اولین رمان کوتاهش، بیچارگان، (1845) او را در سراسر مسکو معروف کرد. در 1849 به اتهام براندازی دستگیر شد و محکوم به اعدام گردید. پای چوبة دار حکم عفوش را خواندند و به چند سال زندان و اعمال شاقه در سیبری محکوم شد که به حملات صرع نیز گرفتار گردید. خاطرات اموات و آزردگان را بعد از پایان تبعیدش به چاپ رساند. شاهکارش جنایت و مکافات (1868) را منتشر کرد. قمارباز را به کمک تندنویسیِ همسر آینده‌اش، آنا، در 26 روز نوشت. رمان‌های بزرگ دیگرش، ابله (1869) و جن‌زدگان (1871) را به پایان رساند. و سرانجام آخرین رمانش، برادران کارامازوف را (1880-1879) نوشت که بسیاری آن را مهم‌ترین اثر ادبی او می‌خوانند. ویژگی منحصربه‌فرد آثار داستایِفسکی روان‌کاوی و بررسی زوایای روان‌شناسانة شخصیت‌های داستان است و بسیاری او را بزرگ‌ترین نویسندة روان‌شناختی جهان به‌حساب می‌آورند. دربارۀ مترجم رضا ‌یدالله پور زواردهی لیسانس آموزش زبان از دانشگاه مازندران و دانشجوی کارشناسی ارشد آموزش زبان از دانشگاه تربیت مدرس تهران است.